Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Ωκύπτερα και πτίλα

Ωκύπτερα και πτίλα



Καμιά φορά στη θάλασσα
βλέπεις να επιπλέουν
λιγα φτερά ή πούπουλα
που σε γλαρόνια ανήκαν

Ισως σε κάποια ανύψωση
σε κάνα καβγαδάκι
ή σε βουτιά στη θάλασσα
τους φύγαν απ' το σώμα

Ασήμαντη απώλεια
μοιάζει, αλλά δεν είναι
μειώνεται η ταχύτητα
αν λείπει έστω κι ένα

και μένει απλησίαστο
του γλάρου Ιωνάθαν
τ' αρμονικό το πέταγμα 
στον χώρο και στον χρόνο

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Επίγραμμα





Ξέρω πολλούς 
που λεν πως είν' ελεύθεροι...
μα από τον πιο σκληρό αφέντη
δεν ξεφύγαν.

Τον προσκυνούν κάθε πρωΐ
μεσ' στον καθρέπτη τους
σαν βάζουν μπριγιαντίνη στα μαλιά τους


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Επί τω νέω ό,τι-δήποτε




Φοβαμαι


Ο,τι καινούργιο πλησιάζει.

Γυροβολιά στον χρόνο μου θυμίζει,

λίκνισμα σιγαλό στης ζωής τ' ακρογιάλι

και παντοδύναμη  η του θανάτου  θάλασσα



Μη μ’ ακουμπάς δυστυχισμένη

Με το δεξί σου χέρι το αδέξιο


Φοβάμαι


Τις νύχτες που θ’ απλώνονται παντού

Τα πρωϊνά του Απρίλη θα προλάβω ;

Το ιερό το βρέφος το βλέπω ασπρομάλλικο

Τις καθημερινές μικροεκπλήξεις δεν τις θέλω

κι ας ήταν το αλατοπίπερο της κάποτε ζωής μου



Φοβάμαι

Τις κουβέντες τις ελαφρές που μου ξεφεύγουνε.

Ισως και τα αυτιά μου

σαν να μην θέλουνε ν’ ακούσουν άλλο πιά



Φοβάμαι

τα μεγάλα πνεύματα που συνάντησα,

φοβάμαι πια
 πως δεν θα βρώ ποτέ την ζωγραφιά που ψάχνω




Φοβάμαι όλο και περισσότερο,

τις φλόγες στην καρδιά και στις ορμόνες.

Ομως θα καλωσόριζα την κάθε σπίθα,  μόνο


Ακόμα και την λάθος

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Εγώ, ποτέ χατήρι δεν σου χάλασα

.

"Μιά εικόνα από το Mr Tambourine Man του Bob Dylan



Ναι !
να σε χαρώ να χορεύεις
κάτω απ' το στολισμένο με διαμάντια ουρανό
με το 'να χέρι σου
ψηλά να κυματίζει
ελεύθερο
κι ακολουθώντας την αχνή κορμοστασιά σου
σαν νάταν η συνέχεια της θάλασσας που σβήνει
μ' άμμο του τσίρκου
αντί για παραλία
κι' εγώ 
μεσ' στην αρένα του
θεατής σαν τους πολλούς
μ' όλη τη μοίρα και τις μνήμες μου
 χωμένες 
βαθιά στον ωκεανό της ύπαρξής σου
να ψάχνω
τη μέρα
που θα ξεχάσω τ'αύριο για πάντα
κεί όπου ο ουρανός
σμίγει
στο ίδιο χρώμα
με τη θάλασσα"

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι

  Η γέννα ( Marc Chagall,1910 )

 Είναι

Ειν΄ ένα τραίνο γρήγορο
σκίζει τη νύχτα τη βροχή
με τα φανάρια μάτια να δακρύζουν

ειν' μιάς γυναίκας το κορμί
που το νοστάλγησαν πολύ
χέρια ανήμπορα ν' αγγίζουν

ειναι μιας κοπελιάς ψυχή
μαχαίρι στρίβει στη πληγή
σύριγγα μεσ' στη φλέβα

είναι μιά σκάλα τ' ουρανού
σ' ένα αστέρι οδηγεί,
αν το μπορείς, ανέβα

ειναι το δύσβατο σκαλί
χωρίζει σώμα απ' τη ψυχή
περίσσεψε το πάθος

ειναι που ένιωσα πρωΐ
σαν ξαναμπήκα στη ζωή
πως γύρισα, ήταν λάθος