Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Κοιτάζω αλλά...δεν βλέπω !

Φίλε, αν από σένανε
κέρδος δεν τους προκύπτει
ανύπαρκτο σε θεωρούν
ποτάμι δίχως κοίτη


Κοιτάν' μα δεν σε βλέπουνε
- σημάδι υπεροχής-
με ύφος σου προτείνουνε
γιά ...κοίταξε να δεις


Κι' άκου να δείς σου λεν συχνά
αυτοί "βλέπουν" μονάχα
της ίριδας τα χρώματα
"εσύ ποιός είσαι τάχα;"


Ακούνε τις συχνότητες
που φέρνουν μόνο χρήμα
στις άλλες μοιάζουν κινητό
που έχασε το σήμα


Αν κάποτε μπορείς να "δεις "
όσα εκείνοι "βλέπουν"
θα δεις και τους κανόνες τους
που την ζωή τους διέπουν
.

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Δεν έχει δώρα



Σαν άκουσε τα τύμπανα να πλησιάζουν
τις τσέπες έψαξε ασυναίσθητα
Δεν είχε πια δώρα να  δώσει
παρά αισθήματα γραμμένα σε χαρτί,
σ' ένα χαρτί καμένο
στο εικοσιένα της ζωής
και μια φωνή να συνοδεύει
ως πέρα τον αντίλαλό τους.

.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Αμαρτωλή προσευχή



Φόντο ο ουρανός και το περίγραμμά σου
Γυμνό κορμί
Σταγόνα μία απ’ τα υγρά σου
Λαμπυρίζει
Αμφίσημη ταλάντωση στό όριο, στου δέρματος την άκρη

Καυτή η άμμος
πιότερο φλέγεται στο άγγιγμα της σκιάς σου
Και περιμένει
Την Σταγόνα σου

Της ένωσης η προσμονή 

σαν προσευχή αμαρτωλή
...

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Νυχτερινός άγγελος




Σαν άγγελος που απ΄ το γκρεμό
φυλάει τα παιδάκια
και τους προσφέρει ζεστασιά
κάτω από τις φτερούγες,
μέσα απ' την νύχτα ηρθες 
κι' είχες στο χέρι το δεξί
δερμάτινο σακούλι.

Μα ο χρυσός που σούδωσα
ήταν πολύς,
δεν χώραγε εκεί μέσα
κι έφυγες πάλι μακριά
και σώπασαν 
της νύχτας τ' αηδόνια

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Νυφιάτικο παζάρι




Κοπέλλα στα 28 της.
Επαρχία με κομπιούτερ και τιβί.
Γραφείο συνοικεσίων.
Η Λεμονιά, η προξενήτρα την συμβουλεύει

 
.

Το μεσημέρι, μόνη σα διαβείς
λιθόστρωτο δρομάκι
γόβα στιλέττο και μαλλί κοντό
και φούστα, στο σωστό το μάκρος

σώμα περισπωμένη
στη μέση δαχτυλίδι,
το ρολογάκι στο δεξί
μα τα καπούλια μόστρα

φρύδια βγαλμένα ελάχιστα
-σαν τις ματιές στους άντρες-
κολιέ να κρύβει το αδιάντροπον
της του λαιμού γυμνότητος

τα σκουλαρίκια απαραίτητον
σήμα κατατεθέν
προικός τε και προσόντων,
τόννοι το κοκκινάδι

  μαξιλαράκια  στα βυζιά
και το μυαλό κι' αυτό ενισχυμένο
από τις δικές μου συμβουλές,
γυαλιά σοφιστικέ

βήμα κοντό
της ασταθούς
ισορροπίας προϊόν.
Ποιόν δεν θα συγκινήσεις, τσούπρα΄μ ;

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Βασίλισσα




Με χάρη ανυπέρβλητη γλυστράς μεσ' στον αέρα
λαμποκοπούνε τα φτερά στου ήλιου τις ακτίνες
τα χρώματα σου πρόκληση και πρόσκληση μαζί
με γενετήσιο χορό όλο και ξεμακραίνεις
για να σε φτάσει ο πιο ικανός και δυνατός συνάμα

των μελισσών απάνθισμα και του κηφήνα πόθος
χρέος, καθήκον ιερό και της ζωής σκοπός

Μα όταν σε πλησίασα, η ομορφιά σου εχάθη...


Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Διαχρονικόν !!

Λες και ήταν ... χθές, από τον Γιώργο Σουρή
 
Κ Α Τ Α Ρ Γ Η Σ Ι Σ

Επειδή καιρούς το Έθνος δυστυχίας διατρέχει,
επειδή ελπίς καμία δεν υπάρχει κατ' αυτάς,
επειδή και το Ταμείον εις δαπάνας δεν αντέχει
καταργούμεν τας πρεσβείας και αυτούς τους πρεσβευτάς.
Διατάσσομεν αμέσως εις Αθήνας να' λθουν όλοι,
και αφήνομεν μονάχα τον εν Κωνσταντινοπόλει.

Επειδή ο κόσμος όλος από φόρους εφορτώθη,
επειδή δεν τους σηκώνει και η ράχη των Ελλήνων,
επειδή και ο Τρικούπης κι η πατρίς εχαντακώθη
με τους φόρους των ελαίων, των τσιγάρων και των οίνων,
κι επειδή εφυγαδεύθη εκ της τσέπης μας το χρήμα,
καταργούμεν τους εμμέσους και αμέσους παραχρήμα.

Επειδή στας θέσεις όλας απαιτούνται και προσόντα,
καταργούμεν και τας θέσεις τας μικράς και ανωτέρας,
και προστάζομεν καθέναν βουλευτήν αποτυχόντα,
να εργάζεται δι' όλης της νυκτός και της ημέρας,
δίχως καν λεπτό να παίρνει .... καταργούμε δε προσέτι
και το δίκαιον ακόμη και το .... άδικον ρουσφέτι.
Καταργούμεν Εφορίας, καταργούμεν Τελωνεία
καταργούμεν και Νομάρχας, καταργούμεν κι αστυνόμους,
καταργούμεν προς τοις άλλοις κάθε μια συγκοινωνία,
καταργούμεν τους στενούς μας και πλατείς σιδηροδρόμους,
καταργούμεν βουλεβάρτα, καταργούμεν και πλατείας
καταργούμεν και τας τόσας περιττάς δενδροφυτείας.

Καταργούμεν και τους Δήμους, καταργούμεν κι Επαρχεία,
καταργούμεν τα μεγάλα και μικρά ουροδοχεία,
και δημόσια προς τούτοις καταστήματα του Κράτους,
καταργούμεν και καμπόσους, δημοσίους αποπάτους.
Καταργούμεν τους συμβούλους, καταργούμεν τους Πρυτάνεις,
καταργούμεν κάθε είδος και διάταγμα δαπάνης.

Καταργούμεν τας μεγάλας και μικράς διοργανώσεις,
καταργούμεν τους στρατούς μας, καταργούμεν και τους στόλους,
καταργούμεν τας εκτάκτους των παρασκευών πιστώσεις,
και τους Γάλλους τους στρατάρχας και τους ιδικούς μας όλους.
Καταργούμεν ατμοβάρεις, καταργούμεν ναυαρχίδας,
καταργούμεν τας Παράλους και τας ατμοτελωνίδας.

Καταργούμεν τας δυνάμεις της ξηράς και της θαλάσσης,
καταργούμεν τας εντόκους και ατόκους πληρωμάς,
καταργούμεν τα ταμεία της Ελλάδος μας συμπάσης,
καταργούμεν δε και όλας τας εδώ οικοδομάς,
κι επιτρέπομεν μονάχα εις το Κράτος ένα σπίτι,
το λαμπρόν φρενοκομείον του Ζωρζή Δρομοκαΐτη.

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

Φθίνουν οι οπώρες

 L' automne est venu en Grece




Φθίνουν οι οπώρες, φθίνουν
μεσ' στα μάτια σε κοιτώ
μαραθήκαν τα λουλούδια
σύννεφα στον ουρανό

Φθίνουν οι οπώρες, φθίνουν
σαν τα γκρίζα τα μαλιά
σαν μωρό παρατημένο
που ζητάει η αγκαλιά

Φθίνουν οι οπώρες, φθίνουν
όπως σβήνει η ζωή
σαν την βλέπεις καρφωμένος 
στο πισί και στην τιβί

Φθίνουν οι οπώρες, φθίνουν
η βροχή καραδοκεί
μα ποτέ δεν θα ξεπλύνει
της αδράνειας την ντροπή

Φθίνουν οι οπώρες, φθίνουν
μόνο ρόδια στην ροδιά
δυο σπυριά η Περσεφόνη
για τον Αδη ξεκινά


 

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

Ωκύπτερα και πτίλα

Ωκύπτερα και πτίλα



Καμιά φορά στη θάλασσα
βλέπεις να επιπλέουν
λιγα φτερά ή πούπουλα
που σε γλαρόνια ανήκαν

Ισως σε κάποια ανύψωση
σε κάνα καβγαδάκι
ή σε βουτιά στη θάλασσα
τους φύγαν απ' το σώμα

Ασήμαντη απώλεια
μοιάζει, αλλά δεν είναι
μειώνεται η ταχύτητα
αν λείπει έστω κι ένα

και μένει απλησίαστο
του γλάρου Ιωνάθαν
τ' αρμονικό το πέταγμα 
στον χώρο και στον χρόνο

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Επίγραμμα





Ξέρω πολλούς 
που λεν πως είν' ελεύθεροι...
μα από τον πιο σκληρό αφέντη
δεν ξεφύγαν.

Τον προσκυνούν κάθε πρωΐ
μεσ' στον καθρέπτη τους
σαν βάζουν μπριγιαντίνη στα μαλιά τους


Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Επί τω νέω ό,τι-δήποτε




Φοβαμαι


Ο,τι καινούργιο πλησιάζει.

Γυροβολιά στον χρόνο μου θυμίζει,

λίκνισμα σιγαλό στης ζωής τ' ακρογιάλι

και παντοδύναμη  η του θανάτου  θάλασσα



Μη μ’ ακουμπάς δυστυχισμένη

Με το δεξί σου χέρι το αδέξιο


Φοβάμαι


Τις νύχτες που θ’ απλώνονται παντού

Τα πρωϊνά του Απρίλη θα προλάβω ;

Το ιερό το βρέφος το βλέπω ασπρομάλλικο

Τις καθημερινές μικροεκπλήξεις δεν τις θέλω

κι ας ήταν το αλατοπίπερο της κάποτε ζωής μου



Φοβάμαι

Τις κουβέντες τις ελαφρές που μου ξεφεύγουνε.

Ισως και τα αυτιά μου

σαν να μην θέλουνε ν’ ακούσουν άλλο πιά



Φοβάμαι

τα μεγάλα πνεύματα που συνάντησα,

φοβάμαι πια
 πως δεν θα βρώ ποτέ την ζωγραφιά που ψάχνω




Φοβάμαι όλο και περισσότερο,

τις φλόγες στην καρδιά και στις ορμόνες.

Ομως θα καλωσόριζα την κάθε σπίθα,  μόνο


Ακόμα και την λάθος

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2012

Εγώ, ποτέ χατήρι δεν σου χάλασα

.

"Μιά εικόνα από το Mr Tambourine Man του Bob Dylan



Ναι !
να σε χαρώ να χορεύεις
κάτω απ' το στολισμένο με διαμάντια ουρανό
με το 'να χέρι σου
ψηλά να κυματίζει
ελεύθερο
κι ακολουθώντας την αχνή κορμοστασιά σου
σαν νάταν η συνέχεια της θάλασσας που σβήνει
μ' άμμο του τσίρκου
αντί για παραλία
κι' εγώ 
μεσ' στην αρένα του
θεατής σαν τους πολλούς
μ' όλη τη μοίρα και τις μνήμες μου
 χωμένες 
βαθιά στον ωκεανό της ύπαρξής σου
να ψάχνω
τη μέρα
που θα ξεχάσω τ'αύριο για πάντα
κεί όπου ο ουρανός
σμίγει
στο ίδιο χρώμα
με τη θάλασσα"

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι

  Η γέννα ( Marc Chagall,1910 )

 Είναι

Ειν΄ ένα τραίνο γρήγορο
σκίζει τη νύχτα τη βροχή
με τα φανάρια μάτια να δακρύζουν

ειν' μιάς γυναίκας το κορμί
που το νοστάλγησαν πολύ
χέρια ανήμπορα ν' αγγίζουν

ειναι μιας κοπελιάς ψυχή
μαχαίρι στρίβει στη πληγή
σύριγγα μεσ' στη φλέβα

είναι μιά σκάλα τ' ουρανού
σ' ένα αστέρι οδηγεί,
αν το μπορείς, ανέβα

ειναι το δύσβατο σκαλί
χωρίζει σώμα απ' τη ψυχή
περίσσεψε το πάθος

ειναι που ένιωσα πρωΐ
σαν ξαναμπήκα στη ζωή
πως γύρισα, ήταν λάθος

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Δυσαρμονία

Δυσαρμονία 

 


Μωβ χαραυγές οι δικές σου

Σκαλίζοντας τη ποίηση

Στη καθημερινή καλημέρα στο γείτονα
Στα μάτια της δεκάχρονης παιδούλας
Στο σπέρμα του εραστή σου
Στη μυρουδιά του καφέ
Στη πίκρα της γιαγιάς

Συμπλήρωσες

Πύρινη η μέρα σου
Αναζητώντας γνώση στον αέρα
Στα λεξικά
Στην αυτοάμυνα που σκοτώνει
Στο κυνήγι του επιούσιου
Στην αρπαγή των αισθημάτων

Αλλοι το είπαν ένστικτο

Στο κομμάτι που σου λείπει
Η αυθεντία σου σαπίζει αργά

Πέρασαν τόσα χρόνια
Κι’ όμως
Τα δειλινά σου πάντοτε μικρά

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Χονολουλού, ξανά !

Καλοκαιράκι, διακοπές, που μυαλό για δουλειά ας κάνω μια επανάληψη μ' ένα όνειρο θερινών διακοπών...στη Χονολουλού !!

Στη…Χονολουλού

Αλλο είναι το όμικρον και άλλο το ωμέγα



Ηταν μία κοπελλίτσα
Που τη λέγανε Λουλού
Και στις διακοπές της πήγε
Μόνη στην Χονολουλού

Ερημη η παραλία
Δεν φαινότανε ψυχή
Σκέφτηκε να δοκιμάσει
Την βουτιά χωρίς βρακί

Φόραγε ένα μπικίνι
Στην χρυσή την αμμουδιά
Φοίνικες ήταν πιο πίσω
Και η θάλασσα πλατειά

Εβγαλε το πάνω μέρος
και το δίπλωσε καλά
μετά έβγαλε το κάτω
και κοκκίνισ’ ελαφρά

Στη Χόνολουλού θα πάω
Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ
Μαζί της να κάνω μπάνιο
Μαζί της να τραγουδώ

Μετά τρέχοντας με χάρη
Μπήκε μέσα στο νερό
Κι’ άρχισε τα μακροβούτια
Απ’ τον πάτο στον αφρό

Καρχαρίες δεν υπήρχαν
Ούτε φάλαινες πολλές
Μόνο δυο βατραχανθρώποι
Με τις μαύρες τους στολές

Στη βουτιά, λίγο τους είδε
Μαύρες σκιές στα σκοτεινά
Και τους περασε η καϋμένη
Για θαλάσσια θεριά

Μα κι’ οι δύτες σαστισμένοι
Απ΄ την έλλειψη βρακιού
Την περάσαν για νεράϊδα
Που΄χε πάει προς νερού

Στη Χόνολουλού θα πάω
Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ
Μαζί της να κάνω μπάνιο
Μαζί της να τραγουδώ

Οι δυο δύτες, θαρραλέοι
Πλησιάζουν πιο κοντά
Και πιο κάτω απ΄ τη μέση
Ψάχνουν να βρουν την…ουρά

Η Λουλού παίζει γοργόνα
Κι’ αυστηρά προειδοποιεί
«Οποιος θα με πλησιάσει
Θα του κλέψω την φωνή»

Μα οι δύτες δεν πτοούνται
απ’ αυτήν την απειλή
που να τόξερε η καϋμένη
πως και οι δυό είναι …μουγγοί

Ότι έγινε εκει πέρα
Έγινε στο σιωπηλό
Έτσι πήρα την κιθάρα
Και γλυκά σας τραγουδώ

Στη Χόνολουλού θα πάω
Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ
Μαζί της να κάνω μπάνιο
Μαζί της να τραγουδώ
(All together)
Στη Χόνολουλού θα πάω
Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ
Μαζί της να κάνω μπάνιο
Μαζί της να τραγουδώ

4 σχόλια:

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...
αχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Πειράζει να το τραγουδώ κουκουλωμένη, δίπλα στο τζάκι;
gpointofview είπε...
....................
(Είναι το σχόλιο του ενός μουγκού)
....
( ο δεύτερος είναι πιο λιγόλογος)

Και δια κυρίας κουκουλωμένας παραπλεύρως της εστίας έχομεν τραγούδια, τα τραγουδάμε το καλοκαίρι για να δροσιζόμαστε !
Αυτό και το Άλλο είπε...
Άχουυ τι γλυκούτσικα που τα λέτε μίστερ Τζι! Αλλά κι η απάντηση από πάνω που δώσατε κι αυτή είναι πολύ-τελείας.
gpointofview είπε...
Να απαντήσω χωριστά σ' αυτό και χωριστά στο άλλο ;
Ευχαριστώ για τα κοπλιμάν σας.

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

Υστερόγραφο



 

 Γ. Σεφέρης

Υστερόγραφο  


Αλλά έχουν μάτια κάτασπρα χωρίς ματόκλαδα 
και τα χέρια τους είναι λιγνά σαν τα καλάμια. 

Κύριε, όχι μ' αυτούς. Γνώρισα
 
τη φωνή των παιδιών την αυγή 
πάνω σε πράσινες πλαγιές ροβολώντας 
χαρούμενα σα μέλισσες και σαν 
τις πεταλούδες με τόσα χρώματα. 
Κύριε όχι μ' αυτούς, η φωνή τους 
δε βγαίνει καν από το στόμα τους. 
Στέκεται κει κολλημένα σε κίτρινα δόντια. 

Δική σου η θάλασσα κι ο αγέρας
 
μ' ένα άστρο κρεμασμένο στο στερέωμα, 
Κύριε, δε ξέρουνε πως είμαστε 
ό,τι μπορούμε να είμαστε 
γιατρεύοντας τις πληγές μας με τα βότανα 
που βρίσκουμε πάνω σε πράσινες πλαγιές 
όχι άλλες, τούτες τις πλαγιές κοντά μας, 
πως ανασαίνουμε όπως μπορούμε ν' ανασαίνουμε 
με μια μικρούλα δέηση κάθε πρωί 
που βρίσκει τ' ακρογιάλι ταξιδεύοντας 
στα χάσματα της μνήμης. 

Κύριε, όχι μ' αυτούς.
 
Ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου. 

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

παντού και πάντα οι ποιητές θυμούνται τη ζωή τους



Μου λεν πως πέρασε ο καιρός
-λες τάχα δεν το ξέρω-
και πως δεν πρέπει τα παλιά
συχνά ν' ανασκαλίζω

Μα τότενες, τους απαντώ,
ο μέγας Σκιαθίτης,
γνωστός κοσμοκαλόγερος,
δεν θάπρεπε να γράφει

Τι μόνο από τις θύμισες
αντλούσε ιστορίες
κι ύστερα τις εστόλιζε
με την δική του τέχνη

Από τον θείο Ομηρο,
σαν φιάχτηκε η πλάση,
παντού και πάντα οι ποιητές
θυμούνται τη ζωή τους
και τηνε περιγράφουνε
όπως καθείς την είδε.


Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

ο οινόφλυξ αλέκτωρ



Μόλις μεγάλωσα και έβγαλα λειράκι
και μπήκα στην ουσία της ζωής
κατάλαβα πως ήμουν κοκοράκι
που πα να πει ο άρχων της αυλής.

Καθήκοντα μου είχαν αναθέσει
να τους ξυπνάω πάντα πρώτος το πρωΐ 
να κουμαντάρω τις κοτούλες στο κοτέτσι
να τους  μοιράζω ακριβοδίκαια το φαΐ

Μετά, την ώρα που σκαλίζαν οι κοτούλες
να βρουν σκουλήκι ή ένα άλλο φαγητό
εγώ βολτάριζα με άγριο το βλέμμα
για να τρομάξω κάθε πιθανό εχθρό

Πολύ μου άρεσε ο ρόλος μου ετούτος
αν και στο βάθος αισθανόμουνα δειλός
αλλά και άλλα μου ζητούσαν οι κοτούλες
σαν περπατούσα μόνος μου καμαρωτός

Και να η μία, να η άλλη, να η παράλλη
μου κάναν την ζωή μου φορτική
αν έχεις πάνω από δύο-τρεις συμβίες
η κάθε μέρα καταντάει τραγική

Τότε την λύση την εβρήκα στο κρασάκι
να πίνω λίγο κάθε βράδυ δηλαδή
για να ξεχνάω όλα όσα μου ζητούσαν
να μην λαλάω σαν χαράζει η αυγή.

Παράπονα πολλά τ' αφεντικά μου
που ο κόκορας τους έγινε μπεκρής
τους άκουσα κρυφά να συζητάνε
για την ανάγκη κάποιας αλλαγής

Κι αν τώρα με ρωτήσεις πως αισθάνομαι
σαν κόκορας κρασάτος θα σου πω
γιατί μπορεί στην κατσαρόλα να με βάλανε
μα βρέθηκα στο περιβάλλον π’ αγαπώ !



Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Τα σύννεφα



Τα σύννεφα δεν είναι
η κατοικία των θεών
μον' παθιασμένων εραστών 
τα καταφύγια

 Το ξέρουν λίγοι τυχεροί
που μέσα τους βρεθήκαν

Τα σύννεφα είναι ο ιερός
του έρωτα ο χώρος
και στην ανάγκη των φιλιών
αμέσως χαμηλώνουν
με κρότους και με αστραπές
τους εραστές να κρύψουν
 από ματιές αδιάκριτες
και γυναικών τις ζήλειες

Γιατί η Ηρα ζήλευε
τον κύρη της, τον Δία
ακόμα κι όταν ήτανε
μέσα στην αγκαλιά του



Αφιερωμένο εξαιρετικά το κομματάκι :

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Ραντεβού στα σκοτεινά


Είν' η δουλειά των ποιητών τα πάντα να θυμούνται...


Ενα φως στο μπαλκόνι την νύχτα
το σκοτάδι παλεύει δειλά
τα λουλούδια στις γλάστρες φωτίζει
και τον κλέφτη κρατά μακριά.

Από μέσα ο γέρος κοιμάται,
όπως πάντα με μάτια ανοιχτά,
κι η ανταύγεια απ' το φως στο μπαλκόνι
του κρατά στη ζωή συντροφιά

Προσπαθεί μήπως διώξει τον Χάρο
που δεν θέλει κανείς να τον δει
όταν κάτω στη γη κατεβαίνει
για ν' αρπάξει καμία ψυχή

Είν΄το φως ανοιχτό στο μπαλκόνι
το συμβόλαιο με την ζωή
και σαν φέγγει, σ'αυτό το καντήλι
το λαδάκι δεν έχει σωθεί

Στο μυαλό του δειλού του ανθρώπου
όλα μοιάζουν σαν σημαδιακά
μα κι' ο Χάρος κοιτά την δουλειά του
να την κάνει εξ ίσου καλά

Απεργίας απαίσιον έργο,
αφορμή γενικής διακοπής
και συμπίπτει το μαύρο σκοτάδι
με το τέλος αυτής της ζωής.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Μυθιστόρημα, ( ΚΑ΄ )

.των εκλογών επίκαιρον...


Εμείς που ξεκινήσαμε για το προσκύνημα τούτο
κοιτάξαμε τα σπασμένα αγάλματα
ξεχαστήκαμε και είπαμε πως δεν χάνεται η ζωή τόσο εύκολα
πως έχει ο θάνατος δρόμους ανεξερεύνητους
και μια δική του δικαιοσύνη

πως όταν εμείς ορθοί στα πόδια μας πεθαίνουμε
μέσα στην πέτρα αδερφωμένοι
ενωμένοι με τη σκληρότητα και την αδυναμία
οι παλιοί νεκροί ξεφύγαν απ' τον κύκλο κι αναστήθηκαν
και χαμογελάνε μέσα σε μια παράξενη ησυχία.

Γ. Σεφέρης
.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Κάποτε στο Λευκαντί...



Σ΄αγάπησα στο Λευκαντί
ένα πρωΐ του Ιούλη
θυμάμαι χρώματα παντού
και  άρωμα από φούλι

Πίσω απ 'τα μαύρα σου γιαλιά
έβλεπα την ψυχή σου
να σπαρταράει σαν έβαζα 
τα χέρια στο κορμί σου

Σταγόνες θάλασσας στο δέρμα
ακτίνες ήλιου στα μαλιά
ψιθύριζες σαν αεράκι
μισόλογα ερωτικά

Μα ο χρόνος φρόντισε να σβήσει
όσα δημιούργησ' η στιγμή
δεν είναι πάντα καλοκαίρι
κι έχει σκοτούρες η ζωή

Στο Λευκαντί αν ξαναπάμε
δεν θάναι τίποτα το ίδιο πια
ότι σκοτώσαμε κι ότι ξεχνάμε
δεν ξαναζωντανεύει πια

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Θαλασσινό-ερωτικό

Τότε ο γέρος ψαράς μου είπε :
Εχεις δει ξιφιόπουλο να κάνει το γύρω της βάρκας σου και μετά να πηδά έξω απ΄το νερό 50 μέτρα πιο πέρα ; ασ'τους να λένε γιά δελφίνια και μπούρδες. Για μια στιγμή σκέφτηκα το καμάκι και μετά κοκκίνησα απ΄τη ντροπή. Εχεις γνωρίσει καμμιά γυναίκα ξιφιόπουλο ;


Δεν μίλησα μα αργότερα, το βραδάκι σκέφτηκα εσένα.σαν είδα ένα αστέρι να καθεπτρίζεται στ' ακίνητα νερά...



Μεσα απ' τη θάλασσα που βγήκες
έρχεται άγρια η μυρωδιά σου
νοιώθω την άναρθρη κραυγή σου
ένα κοχύλι στα μαλιά σου

Χίλιες σταγόνες λαμπυρίζουν
πάνω στην επιφάνειά σου
δέρμα κι΄αλάτι και αφρός
που νάχει κάτι απ' τ' άρωμά σου

Σαν θάλασσα με τύλιξες
μακριά, μακρια με ταξιδεύεις
με κυματάκια με χαϊδεύεις
ύπνος γλυκός
σαν του μωρού στη ρόγα

Στη θάλασσα ξαναγυρνάς
μέσα στο σχήμα της ξεχνιέσαι
θα σε θυμάμαι αστέρι μου,
νύχτες χωρίς φεγγάρι
πάνω σ' ακίνητα νερά

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Κωνσταντίνου και Ελένης






Σε τι διαφέρει άραγε
απ΄τη ζωή, ο θάνατος
πέρα από τις αισθήσεις ;

Σε τι από τα ονείρατα
η ζωή ;
Μήπως σ' αυτά 
δεν νοσταλγούμε
νάμαστε μόνο θεατές ;

Σε τι απ΄το θάνατο
το πρωϊνό τ' ονείρατο
που στο μυαλό μας μένει καρφωμένο
και δεν ζητά πραγμάτωση
παρά να ξεθωριάσει 
στου ήλιου τ΄ανελέητο το φως ;

Αδειο πουκάμισο 
η Ελένη μας,
γιορτάζει με τον Κώστα

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Πληγή

Πληγή

Στο' πα, μωρό μου, όλα ο άντρας τα μπορεί
-κι' ας λες πως τα βουνά είναι αιώνια-
μες' στην καρδιά τους να χαράξει μια πληγή
που για να κλείσει δεν την φτάνουν χίλια χρόνια

Τα σωθικά τους τα λευκά κι' εμπορικά
να εξορύσσει συνεχίζει με μανία
νιπτήρες, τάφους και μαρμάρινα λουτρά
μα και προσθήκες στην πεζή την τοιχοποιΐα

Και πριν μου πεις πως με το ίδιο υλικό
βγήκε η μαγεία των εξαίσιων πραγμάτων
σίγουρα ο τρόπος της εξόρυξης, θα πω,
ειν΄η αιτία περιφήμων αγαλμάτων

Αλλο ειν' ν' ανοίξεις μια υπόγεια στοά
κι από τα έγκατα το μάρμαρο να βγάζεις
και άλλο να φιάχνεις λατομείο ανοιχτό
και με το σκάψιμο την Φύση να βιάζεις

Κι' αν ο Μωάμεθ πήγε ο ίδιος στο βουνό
- όταν στο κάλεσμα αρνήθηκε να σπεύσει-
κουράστηκε ίσως απ' τον δρόμο τον πολύ
και την πληγή του ξέχασε να θεραπεύσει.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

Την Κυριακή, στην πλατεία



 
                                  Η πλατεία Κλαυθμώνος


Είδε τους ώμους τους σκυφτούς
στο βάρος τσακισμένους
είδε το βλέμμα τους κενό
και το χαμόγελο άδειο

Μετά το βλέμμα κύλησε
σ’ εκλογική αφίσσα
λόγια κενά και έωλα
«πολιτικά ορθά»

Δευτέρα όλοι υπόσχονται
το πρόβλημα να λύσουν
των γέρων και των τρωκτικών
που απέμειναν στην χώρα

Κι ευθύς αναρωτήθηκε
που  πήγανε οι νέοι
που πήγαν τα τραγούδια τους
η ανέμελη ζωή τους ;

Ποιος ξέρει αν ήταν ποιητής
μεσ’ στον αιώνα αν βλέπει
ή μήπως και τσακίστηκε
στων εκλογών τη φρίκη



Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Επίκαιρη αναδημοσίευση

.

Ο Δισταγμός

Μία ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη


Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν



Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,
ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό


Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικόν
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών


Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή 


Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !




Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.

Το παρόν πόνημα έχει μελοποιηθεί και περιμένει να βρει τον δρόμο του...
όπως και η χώρα περιμένει να βρει τον δρόμο της από τις εκλογές...

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Μεγάλη Εβδομάδα (διαρκείας) για την Ελλάδα...

Μαρία Μαγδαληνή
Μεγάλη εβδομάδα, μεγάλης διάρκειας

Με ξύδι πλένεις τη πληγή... Μύρα σοι κομίζει
Χωρίς να πλησιάσεις... καταφιλήσω
Σωσίβιο η απόσταση... μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν
Από τη μυρουδιά μου... τη σην αισθομένη θεότητα.

Το χρέος κι' η εκδίκηση... κάμφθοιτί μοι προ τους στεναγμούς της καρδίας
Συνέχεια παλεύουν... ότι νυξ μοι υπάρχει
Στο βλέμα των ματιών σου... Δέξαι μου τα πηγάς των δακρύων
Συμπόνοια η επικάλυψη... αμέτρητον έχων το έλεος

Βγάζω τις κακίες μου... Αμαρτιών μου τα πλήθη
Σα σκοτωμένο πύον... οίστρος ακολασίας
Η αενάως χαίνουσα πληγή... Οίμοι!
Να μη κακοφορμίσει... Μη με παρίδεις

Ξέρω ειν' σιχαμερό... ζοφώδης τε
Μα όχι επικίνδυνο... και ασέληνος
Σαν το ζεστό το αίμα
Της μετάγγισης... έρως της αμαρτίας


Αποκρίσεις από το τροπάριο της Κασσιανής, μιά ιδέα του  @monias
 
 
Υπομονή, η κυβέρνησή μας και οι εταίροι μας θα μας σώσουν !!