Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Της κρισης οι απολύσεις







Μου 'πανε πως θ' απολυθώ
την άλλη εβδομάδα
η κρίση η οικονομική
σαρώνει την Ελλάδα

Τι θ' απογίνω στη ζωή
δεν θέλουν να σκεφτούνε
λένε με τις περικοπές 
κοιτάζουν να σωθούνε

Και πες μου εσύ που μ'αγαπάς
αν βλέπεις κάποια λύση
πως θα επιβιώσουμε
μέσα σ' αυτή τη κρίση

Μου δώσαν δυό μηνών μισθούς
και κάποιες υποσχέσεις
πως άμα ξανανοίξουνε
δικιά μου θάναι η θέσις

Μου 'πανε  "κάνε υπομονή 
και λίγα να ξοδεύεις
κι όσα ακούς για το ευρώ
μην τα πολυπιστεύεις"

Και πες μου εσύ που μ'αγαπάς
αν βλέπεις κάποια λύση
πως θα την σκαπουλάρουμε
από αυτή τη κρίση

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Μαύρα χριστούγεννα

 Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον ορατόν και μέλαν....



Κι αν οι γιορτές αλλάξαν χρώμα
κι η τσέπη έχει κουραστεί
κάτι μου λέει έχουμ' ακόμα
δρόμο  για νάβγει η ψυχή

Τι τα Χριστούγεννα είναι μαύρα,
μας στέρεψε  η απαντοχή
και των παιδιών μας αυτή η αύρα
που μας γλυκαίνει την ψυχή

Ονειρο μοναχό μας μένει
ένα ταξίδι με το νού
και τη ζωή μας ρημαγμένη,
στα περιβόλια του ουρανού

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Απηλιώτης

Ωσάν παλεύουν οι καιροί....



Κι ύστερα φύσηξε ο άνεμος 
και τις καρέκλες πέταξε τ' ανάσκελα
και τα τραπέζια από μαντέμι, όλα 
εξόν από ένα

Ηταν αυτό του ίσκιου σου
π' απόμεινε ορθό μονάχα,
με μια καρέκλα συντροφιά
κι ένα χαρτί κάτω απ΄το ποτηράκι
να προσπαθεί 
λόγια βαριά
να συγκρατήσει
για αισθήματα και πόνοι

Μέσα απ' το τζάμι 
ήρεμος στην νηνεμία του
ο αντίζηλος Βαγγέλης χαμογέλαγε..
Τόξερε πως
όσα δεν πήρε ο Γαρμπής
θα σάρωνε σε λίγο
ο Απηλιώτης

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Μνημόνιον-Οι πρώτες μέρες

Μνημόνιον-Οι πρώτες μέρες


Φοβάμαι

Την καινούργια εποχή που πλησιάζει
το πισωγύρισμα του χρόνου
ωσάν το κύμα στ' ακρογιάλι
επίμονο, ματαιόπονο
και παντοδύναμη που το κινεί η θάλασσα

Φοβάμαι

Μη μ' ακουμπάς δυστυχισμένη
μ'αυτό τ' αδέξιο δεξί σου χέρι
κι αυτό το βρέφος σου, το ιερό
σαν γέρικο ασπρομάλλικο μου μοιάζει, 
πάρτο πιο πέρα !

Φοβάμαι

Τις νύχτες που θ' απλώνονται παντού, φοβάμαι

Τα πρωϊνά τ' Απρίλη θα προλάβω ;
τις καθημερινές μικροεκπλήξεις θα προλάβω ;
τ' αλατοπίπερο της κάποτε ζωής μου ;

Φοβάμαι

Αχ τις κουβέντες μου τις ελαφρές
που μου ξεφεύγανε, φοβάμαι.

Μα και τ' αυτιά μου που δεν θέλουνε
ν' ακούσουν άλλο, κι' αυτά φοβάμαι

και τα μεγάλα πνεύματα, όσα συνάντησα.

Φοβάμαι πια πως δεν θα βρω τη ζωγραφιά που ψάχνω

Φοβάμαι πια όλες τις φλόγες,
από καρδιά κι από ορμόνες

Θα καλωσόριζα την κάθε σπίθα, μόνο




Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

.
Λάχεσις, Ατροπος, Κλωθώ 

Τας νέας βαρυγδούπους 
δηλώσεις του βουπαιδός
εις νουν προσεγγίσσας 
το φρίσσον και το λιπαρόν
νοερώς εγεύθη


Είτα εις την τηλοψίαν
αιτών παρηγορίαν εστράφη,
ένθα νεάζων γέρος
αθλητικώς αδύνατος, μεσούσης τριχοφυίας
λεπτός τον μύστακα  - στο άνω χείλος,
μα με καλοσυνάτο βλέμμα κι αξάν αμερικαίν-
τον λόγον και την παραμυθίαν έλαβεν.

"Λεφτά υπάρχουν" είπεν 
ο από διετίας και πλέον αντίλαλος
"Μαζί τα φάγαμε"
τον αποστόμωσε η ηχώ τινός βουβάλου.
.
Κακού συντονισμού ένεκεν 
εικών και ήχος διαχρονικώς ανεμίχθησαν
- Τις πταίει ;
- Μα ... οι απεργοί... ναι, αυτοί !



Εχασκογέλασαν η τρόϊκα κι ο Δουνουτούς

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Οτσέανο


ΩΚΕΑΝΟΣ

Ελεύθερη απόδοση (*) από τον gpoint του τραγουδιού Oceano


Το πιό μεγάλο σου ατού, τη σκέψη σου, την άφησες απ’ έξω
Μπορεί να νίκησες τον ουρανό με το μικρό σου δακτυλάκι
Μα η νύχτα δεν σ’ έχει ανάγκη
Η νύχτα τραγουδά καλύτερα από σένα
Μη δοκιμάσεις να τη παραβγείς, πολύ εύκολα θα χάσεις

Και θάρθει ένα παιδάκι, με τα χεράκια του στις τσέπες
Κι’ ολόκληρο τον ωκεανό να κουβαλά στις πλάτες
Και θα σου πει
Τι θες να μάθεις ; πόσο πολύ είναι το νερό ;
Ποσ’ όμορφη ειν’ η θάλασσα και πόσο αντέχει ενα σπίτι ;
Είναι καιρός πολύς τον ήλιο που κοιτώ, μου πόνεσαν τα μάτια

Ασ’ τις καμπανες ήσυχες, στον ήχο τους  τα χελιδόνια να γυρεύουν
Παντού τη μύτη σου μη χώνεις σ’ ότι δεν σε αφορά
Και μη μου πείς πως προτιμάς τον ποιητή,
Τον νικημένο ποιητή αντί γιά μένα
Σαν γνωριστούμε πιό πολύ, μπορείς να μ΄αγκαλιάζεις

όταν και όποτε το θες

(*) από το βιβλίο του  gpoint "Ιστορίες από το κοίλο ημισφαίριο"


εδώ η απόδοση του τραγουδιού από τον Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ :



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Πείνα και των γονέων

Πείνα και των γονέων


Σαν πέσει πείνα, αδερφέ,
πείνα και των γονέων
και τα κορίτσια προσδοκούν 
δώρα αντί ανθέων

πάει να πει πως φάγαμε
ό,τι είχαμε στην άκρη
και τώρα πως θα κλάψουμε
όλοι με μαύρο δάκρυ.

Πανάθεμα, πανάθεμα
σ' όσους μας κυβερνάνε
το μόνο που τους ένοιαξε
ήταν πόσα θα φάνε

Μας στρίμωξαν, μας άρπαξαν
κάθε μπουκιά απ' το στόμα
μα κι' από τον κώλο το βρακί
μας πήρανε ακόμα !

                               ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ - MIND THE GAP (*)

(*) οι φωτογραφίες και οι τίτλοι των από το http://alonakitispoiisis.blogspot.com/  

.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

Της λησμονιάς το μονοπάτι






 Μια ελεύθερη απόδοση των εκπληκτικών στίχων, "κτισμένη" πάνω στην μελωδία του τραγουδιού "La cattiva strada" του Fabrizio de Andre

Της λησμονιάς το μονοπάτι  

Μεσ΄στης παρέλασης την τρέλλα
στρατιώτη αθώο ξεχωρίζει
κι' όταν αυτός ρωτάει "Γιατί ;"
"Να μην ρωτάς" του αντιγυρίζει
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι' ο αθώος τον ακολουθεί, χωρίς τα όπλα ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Πίσω από το σταθμό του τραίνου
κλέβει της πόρνης το μπαξίσι
κι όταν αυτή ρωτάει "Γιατί ;"
της απαντάει με ειρωνία
"Τόσα δεν είχες και πιο πριν ;
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι η πόρνη τον ακολουθεί, σέρνει την λύπη της μαζί 
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Σε ουρανό χωρίς φεγγάρι
τ' αστέρια  παίρνουν λάθος θέσεις
κι όταν τ' αεροπλάνο πέφτει
"Του μελλοθάνατου ειν' το λάθος,
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τ' αστέρια αφήνει ο πιλότος και πίσω του ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Δεκαοκτάχρονο παιδάκι
 απ' το ποτό εξαρτημένο
να πιεί ακόμα θέλει λίγο
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τον βλέπει και χαμογελάει
καταλαβαίνει κι ας πονάει, μονάχος τον ακολουθάει
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Στου θείου έρωτα την δίκη
φιλά τους ένορκους στο στόμα
κι 'οπως τους βλέπει να απορούνε
"Αυτό είναι φυσικό" τους λέει
"ειν΄το καλό, ειν' το σωστό,
 τώρα είν΄η ώρα μου να φεύγω"
κι οι ένορκοι ακολουθούν, σαν ζαλισμένοι ακολουθούν
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Κι όταν στο τέλος όντως φεύγει
σε όσους σε όλα συμφωνούνε
σε όσους σε όλα διαφωνούνε
τα ίδια λόγια λέει σε όλους
εμένα μη μ' ακολουθάτε
γιατί η αγάπη είναι παντού και όλοι θάβρουν λίγη αγάπη
στης λησμονιάς το μονοπάτι



Το πρωτότυπο

La cattiva strada

Alla parata militare
sputò negli occhi a un innocente
e quando lui chiese "Perché "
lui gli rispose "Questo è niente
e adesso è ora che io vada"
e l'innocente lo seguì,
senza le armi lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Sui viali dietro la stazione
rubò l'incasso a una regina
e quando lei gli disse "Come "
lui le risposte "Forse è meglio è come prima
forse è ora che io vada "
e la regina lo seguì
col suo dolore lo seguì
sulla sua cattiva strada.

E in una notte senza luna
truccò le stelle ad un pilota
quando l'aeroplano cadde
lui disse "È colpa di chi muore
comunque è meglio che io vada "
ed il pilota lo seguì
senza le stelle lo seguì
sulla sua cattiva strada.

A un diciottenne alcolizzato
versò da bere ancora un poco
e mentre quello lo guardava
lui disse "Amico ci scommetto stai per dirmi
adesso è ora che io vada"
l'alcolizzato lo capì
non disse niente e lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Ad un processo per amore
baciò le bocche dei giurati
e ai loro sguardi imbarazzati
rispose "Adesso è più normale
adesso è meglio, adesso è giusto, giusto, è giusto
che io vada "
ed i giurati lo seguirono
a bocca aperta lo seguirono
sulla sua cattiva strada,
sulla sua cattiva strada.

E quando poi sparì del tutto
a chi diceva "È stato un male"
a chi diceva "È stato un bene "
raccomandò "Non vi conviene
venir con me dovunque vada,
ma c'è amore un po' per tutti
e tutti quanti hanno un amore
sulla cattiva strada
sulla cattiva strada.

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Κινηματογράφος

Κινηματογράφος

.
(αλήθειες στο σκοτάδι)

Την τελευταία φορά που πήγα σινεμά
χάϊδευα τα μαλλιά σου
Μάζεψες πέντε γράμματα
απ' τα πολλά των υποτίτλων
μιά λέξη γιά να φτιάξεις :

α-γ-α-π-η

Ποτέ σου δεν την ένοιωσες αλλιώς
.

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Πίκρα


 
Φίλτατε,

Αυτό το τηλεγράφημα
Στα χέρια σου σαν φτάσει
Κι’ είναι νωρίς τ’ απόγευμα
Λιγάκι πριν βραδιάσει
Να θυμηθείς στις γλάστρες σου
Λίγο νερό να ρίξεις,
Δυό ρίζες δενδρολίβανο
Να τις κορφολογήσεις

Σαν το διαβάζεις, ξάπλωσε
Με το χαρτί στο χέρι
Μπορει στο τηλεγράφημα
Να κρύβεται χουνέρι
Μπορεί και νά’ναι γιά καλό
Ποιός τάχατες να ξέρει ;
Να λέει πως ο φίλος σου
Ακρας υγιείας χαίρει

Αλλά - στο φέρνω μαλακά -
Την σήμερον ημέρα
Παν’ τα τηλεγραφήματα...
Τα φαξ τα κάναν πέρα


Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

Τα περί μπίρας...



 
                                                                 


Την είχε τόσο συνηθίσει
δεν έλεγε να την αφήσει
έπινε μπίρα από νέος
τώρα μεσήλικας μα ωραίος

Ποτέ δεν άκουσε τον θείο                 
«μη μπαίνεις βρε, σε λεωφορείο»      
που του μιλούσε από πείρα               
«ποτέ σου να μην πίνεις μπίρα»         

Στ’ αναψυκτήριο, στο χωριό του     
είδε το άλλο το μισό του                  
η μοίρα έφερε μπροστά του
ό,τι ζητούσε στα όνειρά του

Φόραγε μόνον το μαγιό της
πολύ γλυκό το πρόσωπό της            
στο ποδαράκι της σκαρπίνι              
μπιρίτσα έπινε και κείνη.                 

Πιαστήκανε από τα μάτια                  
κι’ ήρθαν στα λόγια τα γεμάτα         
και χου-χου-χου, να τα γελάκια        
και με τα χέρια τα χαδάκια               

Είπανε διάφορα ωραία
κι’ έπειτα έφυγαν παρέα
είχε αρχίσει να νυκτώνει
και θέλησαν να μείνουν μόνοι

Ηρθαν κοντά με χίλιους τρόπους
όπως συμβαίνει στους ανθρώπους
που οδηγούνται από το πάθος
συχνά σ’ ένα μοιραίο λάθος

Κι’ έτσι σαν βγήκε η αυγούλα
κι οι δυο τους νιώσαν αναγούλα
μπορεί να έφταιγε η μπίρα
ίσως και η κακή τους μοίρα

Κάτι είπε αυτός και κάτι εκείνη
του όρμησε με το σκαρπίνι
πιο δυνατός της δίνει μία
που πήγε γι’ ακτινογραφία

Εφερε μώλοπες και τραύμα
την γλύτωσε από ένα θαύμα
κι ορκίστηκε με την ψυχή της
να πάρει την εκδίκησή της

Της ιστορίας των ληξάσης                  
εν λίτρον καυστικής ποτάσσης           
εκτιναχθέντος στον αέρα
τούκαψε μούρη και την χέρα

Τραυμάτων μη επουλωθέντων         
και των μαλλιών απολεσθέντων       
γνώρισε εξ ιδίας πείρας                    
τ’ αποτελέσματα της μπίρας

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Χαμαί, τις τιράντες, λέων, χαμαί !

.



Φακές, ενα πινάκιο
σου έταξαν τα κόμματα
και πήραν την ψυχή σου


Πρασίνιζες σαν έβλεπες
τον ήλιο ν' ανατέλει,
γινόσουν μπλε κομματικό
σαν άναβε η φλόγα του πυρσού
μα έπαιρνες το φυσιολογικό,
το άλικό σου χρώμα
όταν με το προσωπικό μπλεκόσουν
να το γλεντήσεις
στις σχόλες και τις απεργίες.

Το ίδιο κι οι τιράντες σου,
άλλαζαν χρώμα
με κάθε κυβερνητική ορκομωσία.
Μα βάσταγαν το ίδιο παντελόνι
και τους καθόνταν στο στομάχι οι φακές.



Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Μανόν

.


Αυτό που τόσο αγάπησες
δεν ήτανε το νύχι στο μικρό της δακτυλάκι
ούτε το χρώμα το άλικο που άφηνε το βερνίκι
όταν με χάρη φύσαγε γρήγορα να στεγνώσει.
αλλά  μετά, η ήρεμη πνοή που έβγαζε
σαν σήκωνε τα ενωμένα δακτυλα
για να τα καμαρώσει.

Ηταν της παρουσίας σου ο τόνος ο επιθυμητός
πού ώρες τόσες έψαχνε, στα τόσα μπουκαλάκια
πριν την απόχρωση να βρει 
στην πλήρη αποδοχή σου

Σαν έφυγες, χέρι βαρύ και άκαρδο 
ό,τι για χρόνια μάζευες μ' ευλάβεια 
κάθε που τους ψαλλίδιζε τις άκρες
με άγνοια και νοικοκυρωσύνη
στο τζάκι πέταξε
η αποτέφρωση 
να σβήσει 
την πνοή.

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Πιράχ Ιστάρ



Στην εποχή που ο πυράκανθος ειν' άσπρος
πικρή ειν' η ερωτική αναμονή, μα σύντομη.

Βαρύ ανθέων το άρωμα 
την νύχτα απλώνει
πριν η αυγή τις μέλισσες  να φέρει
Μικρό το άσπρο το λουλούδι 
με το πολύ το πλήθος προσπαθεί
να βρει ισορροπία, 
πριν δέσει σε μπαλάκι πράσινο.

Τ' αγριοπερίστερα στον φράχτη καθισμένα
νύχτα και μέρα αδημονούν 
των σπόρων το ωρίμασμα.
Σαν κόκκινοι θα γίνουν, 
θάναι  τροφή για τ' αλητόβια πουλιά,
τους ορκισμένους τους πιστούς της ξένης Αφροδίτης
που χορτασμένοι θα δοθούν  στον ιερό χορό της.


Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Τα ποιήματα μου τα παλιά


Καμιά φορά
σαν ποιήματα παλιά ανασκαλεύεις
σε κάποια τάξη προσπαθώντας να τα βάλεις
αλλιώτικα ακούγεται η φωνή τους
.
Σα να  ζωντάνεψαν δείχνουν απ ' την λήθη
και την καινούρια τους λαλιά
πασχίζουνε ο δημιουργός ν' ακούσει.

Κι έχουνε τόσα να του πουν
που αυτός θάχει ξεχάσει
εκτός και τ' αφιέρωσε σε πρόσωπο δικό του
και του το αντιγύριζε, στις μύχιες τις ώρες.

.

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα



Σαν ξωτικό του δάσους
που όψεις δύο έχει,
μια μαύρη για τους γνωστικούς
κι' άλλη, στο χρώμα του πορτοκαλιού
για τους αλλοπαρμένους,
ξεχύθηκε ο θάνατος
από κρανίου τόπον
σ' αίμα ζεστό και κόκκινο
τα χείλη του να βρέξει
και να χορέψει ύστερα
στου φεγγαριού την χάση


Σε όλων των ειδών τους εραστές
και τους εσταυρωμένους,
σ' οσους την γη αντίκρυσαν
ίδια με τον συνανθρωπό τους
και την αγάπησαν πολύ,
ποτέ δεν φτούρησε ο θάνατος
ούτε και η μπογιά του.





Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

Η φωτογράφιση


Η φωτογράφιση

- Το ξεφτισμένο στις ραφές
μεταξωτό πουκάμισο,
χώστο μεσ' στο καβάλο
και δεν θα φαίνεται

- Κουμπί δεν έχει το κολλάρο
μα μην ανησυχείς, το σφίγγει η γραβάτα
Κιʼ η τρύπα απʼ το τσιγάρο,
τόση δα, ούτε που φαίνεται.

Σακάκι σμόκιν
και ταινία θαλασσιά
διαγώνια στο στήθος.
Παράσημο στο πέτο.

Λεκές δερματικός, καφέ
στο πάνω μέρος του λαιμού

- Κρύψτον με το φουλάρι.
Στη μέση ο ζωστήρας, 

από φτηνό κροκόδειλο.
Η τσάκιση στο παντελόνι ...

- Αυτό μετράει !

ά - ψ - ο -  γ -  η.

Πενθούντα νύχια άκοφτα
- Βάλε τα χέρια μεσʼ στις τσέπες
-Το ρολόϊ σταματημένο είναι !
- Κανείς την ώρα δεν ρωτά.

Καπέλλο επίσημο και δανεικό...
- Μα πάει το ψηλό καπέλλο
σαν είμαστε ξυπόλυτοι ;
- Φωτογράφε, μη πάρεις τα πόδια !


Η στάση του κορμιού
τα πάντα καθορίζει
έξω το στήθος, μέσα το πηγούνι

χαμογελάστε, παρακαλώ...

Κλικ !

Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά-αδιόρθωτο- στο logokipos τον γενάρη του 08 και σχολιάσθηκε :
από Ignis στις Πέμπτη, Ιανουάριος 03 @ 01:44:50 EST
Έχεις κανέναν υπʼόψιν σου;;;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντως, από την εποχή που ο φωτογράφος ρετουσάριζε με ένα λεπτότατο κοπιδάκι το αρνητικό της ορθοχρωματικής ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Και τις γυάλινες πλάκες ακόμα πιο παλιά…όλα άλλαζαν, όλα μπορούσαν να διαφοροποιηθούν, πάντα θα υπάρχουν τρόποι.
Τώρα όλα με ένα Photoshop φτιάχνουν (ή και χαλάνε, εξαρτάται τι μαγειρέματα γίνονται, ποιον θέλουν να καταστρέψουν)
Η στάση του κορμιού από μόνη της είναι ομιλώσα εικόνα. Είναι γλώσσα. Η στάση της σπονδυλική στήλης, κι όπως λέει καλός φίλος για το παρουσιαστικό: η θεωρία (η θωριά)
Τα μάτια ποτέ στο πάτωμα, ευθεία να καρφώνουν, καμία κάμψη σώματος, τίποτε.
Σαν να είσαι πάνω από όλα. Ακόμα κι όταν είσαι κάτω από όλα (στο βάθος της λάσπης του βάλτου)
Μεγάλο ατού για αυτούς που είναι…μέσα σε όλα. Όπως οι επαγγελματίες μας πολιτικοί.
Η μάχη των εντυπώσεων με άλλα λόγια. Βοηθάει πάντα να έχεις έναν λίγο πιο απέξω να σου λέει τι θα πεις, τι θα κάνεις, πώς θα κινηθείς, πώς θα σταθείς.
Έναν σκηνοθέτη να σε στρώσει.
Στο θέατρο της πολιτικής.
από gpoint
Ignis,η πλάκα είναι ότι κάνα δυό που ξέρω δεν είναι στη κανονική τους ζωή όπως η εικόνα τους. Φαίνεται υπάρχει "επαγγελματική διαστροφή" που τους αναγκάζει να βγάζουν τέτοια εικόνα.
Ευχαριστώ πού το σχολίασες
από just_a_woman
Στην εποχή της εικόνας ζούμε Τζι
Μια εικόνα = χίλιες απάτες, κατά παράφραση της γνωστής παροιμίας

Παρόλο που το ποίημα παραπέμπει σε καρικατούρα δημοσίου προσώπου, εν γένει, είναι περισσότερο σοβαρό παρά σκωπτικό. Πλέον της κορμοστασιάς θα μου άρεσε να εστίαζες στο βλέμμα και στο χαμόγελο
Η ματιά σου πάντως παρουσιάζει ενδιαφέρον
από Akis 
Tζι, πενθώ ακόμα την πολιτική
που φανταζόμουν και δεν βρήκα
να στηρίξω

Ωραίο
από gpoint
Στο λήμα παλιογυναίκα του Π. Βλαστού (Συνώνυμα και συγγενικά-1931) μεταξύ άλλων απαντώται και οι λέξεις σκύλα, πουτάνα, πολιτική, φακλάνα, ξεπατωμένη κ.λ.π.
Aυτά αναφέρονται στο βιβλίο του Ηλ. Πετρόπουλου "Το μπουρδέλλο"


Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

The Weather Forecast

Ενα τραγούδι, το Spiritual του Fabrizio di Andre, γραμμένο το 1967.
Η μορφή και η μετάφραση και κυρίως ο τίτλος δεν αποδίδουν πλήρως το πρωτότυπο, μόνο το μέτρο είναι προσαρμοσμένο στην αντίστοιχη μελωδία


The Weather Forecast

Μιά διευκρίνηση, τα αραποσίτια έχουν εδώ το ίδιο νόημα που έχουν οι φυτείες καλαμποκιού στο νομό Ηλείας.

Των ουρανών πατέρα
Αν θέλεις να με δείς
Ανάμεσα στο πλήθος
Ελα να με βρείς

Των ουρανών πατέρα
Αν ψάχνεις να με βρείς
Μέσα στʼ αραποσίτια
Να μʼ αναζητείς

Των ουρανών πατέρα
Αν θες να σʼ αγαπήσω
Βγες από τʼ αστέρια σου
Να σε συναντήσω

Τα κλειδιά τʼ ουρανού
Δεν θέλω να σου κλέψω
Μιας στιγμή χαράς
Μονάχα θα σου γυρέψω

Γιατί μαζί μας έστειλες
Το γέλιο και το δάκρυ
Εμείς τα ξεχωρίσαμε
Kαι χάσαμε την άκρη

Χωρίς την παρουσία σου
Δεν ξέρω πιά που να πάω
Σαν μιά τυφλή αλογόμυγα
Ξέχασα να πετάω

Των ουρανών πατέρα
Αμα θες να με νοιώσεις
Βγες από τʼ αστέρια σου
Κι' έλα να με σώσεις

Των ουρανών πατέρα
Αν ψάχνεις να με βρείς
Μέσα στʼ αραποσίτια
Να μʼ αναζητείς

Των ουρανών πατέρα
Θα σ΄αναζητώ
Εδώ κάτω στη γη
Κιʼ όχι στον ουρανό

Των ουρανών πατέρα
Θα σ΄αναζητώ
Και δεν θα ησυχάσω
Μέχρι να σε βρώ






Ακολουθεί το πρωτότυπο


SPIRITUAL

Dio del cielo se mi vorrai
in mezzo agli altri uomini mi cercherai
Dio del cielo se mi cercherai
nei campi di granturco mi troverai

Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a cercare
oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a cercare

Le chiavi del cielo non ti voglio rubare
ma un attimo di gioia me lo puoi regalare
Le chiavi del cielo non ti voglio rubare
ma un attimo di gioia me lo puoi regalare

Oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a cercare
oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a cercare

Senza di te non so più dove andare
come una mosca cieca che non sa più volare
senza di te non so più dove andare
come una mosca cieca che non sa più volare

Oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a salvare
oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a salvare

E se ci hai regalato il pianto ed il riso
noi qui sulla terra non l'abbiamo diviso
e se ci hai regalato il pianto ed il riso
noi qui sulla terra non l'abbiamo diviso

Oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a cercare
oh Dio del cielo se mi vorrai amare
scendi dalle stelle e vienimi a salvare

Oh Dio del cielo se mi cercherai
in mezzo agli altri uomini mi troverai
oh Dio del cielo se mi cercherai
nei campi di granturco mi troverai

Dio del cielo io ti aspetterò
nel cielo e sulla terra io ti cercherò

Oh Dio del cielo...

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Τις περισσότερες φορές

 Η 21η Μαρτίου έχει χαρακτηρισθεί σαν παγκόσμια ημέρα ποίησης. Στις 8.30 το απόγευμα, στον χώρο της Δημοτικής Αγοράς, στην Φωκίονος Νέγρη, θα παρουσιασθούν μερικά ποιήματα του υποφαινομένου από την ομάδα που διοργανώνει εκεί τις λογοτεχνικές βραδιές.

 

Τις περισσότερες φορές

Πίνακας του Γ. Ρόρρη



Τις περισσότερες φορές έβλεπε τα πράγματα όπως ήθελε και χαμογέλαγε.
Δεν ενοχλούσε κανέναν αυτό.
Τις περισσότερες φορές φαινόταν να πατάει γερά στο έδαφος.
Εστω και με περίεργη γωνία.
Ακολουθούσε όμως το μονοπάτι των πολλών, οπότε δεν πείραζε.
Τις περισσότερες φορές.

Τις περισσότερες φορές μπέρδευε την γεύση των φιλιών της με την δικιά του κι ας μην θυμόταν ούτε τ' όνομά της.
Τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούσε πως ζούσαν χώρια.
Τα μάτια της, τα μάτια της τα θυμόταν πάντοτε πράσινα και μεγάλα.
Τις περισσότερες φορές δεν ήταν σίγουρος πως ζήσανε μαζί για κάποια χρόνια.
Τις περισσότερες φορές ήξερε που θα μπορούσε να την βρει και ήταν χαρούμενος γι' αυτό.
Και την αφή των μαλλιών της, την είχε τόσο καλά φυλαγμένη στη μνήμη του.
Τις περισσότερες φορές, δεν μπορούσε να νοιώσει μίσος.

Μετά έμαθε για την καινούργια τεχνολογία των φακών επαφής.
Μπορούσαν να αλλάξουν το χρώμα της ίριδας, ναι !
Κάθε γυναίκα θα μπορούσε, ίσως, να έχει μεγάλα και πράσινα μάτια, τα μάτια του έρωτα.
Κάθε γυναίκα θα μπορούσε...
Μα αυτή θα το καταλάβαινε ...  εάν την απουσία της ... την εκμεταλλευόταν.
Τουλάχιστον τις περισσότερες φορές.


Τις περισσότερες φορές, εδώ στην Αττική, ο ουρανός δεν βρέχει.

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Spring


Spring
Όπως λέγεται τοπικά πλέον η άνοιξη



Ανοιξη στα γύρω της Κνωσσού
Μητέρα φύση, αρχέγονη
Όλα τ’ ανθίζει με τη σωστή σειρά
να χαίρονται τιτιβιστά πτηνά
και μέλισσες εργάτριες - στην άκρη οι κηφήνες
Ο ταύρος, ένα σύμβολο αντρικό,
παιχνίδι των παρθένων,
την χρήση του μονάχα περιμένει,
στης εποχής Της τη σειρά


Η εξουσία - των γυναικών προνόμιο


Τουρίστες στίφη
σ’ αυτή τη τελετή
την απορία έχουνε,
αχράντων μυστηρίων
Ο πρίγκηψ με τα κρίνα
- όχι να τα προσφέρει
μα να του τα προσφέρουνε
όμορφες, γυμνόστηθες κυρίες -
τον ρόλο του να παίξει


Ανοιξη στα φρέσκα της Κνωσσού.
Τότε που ο Μίνωας τιμούσε
την Σελήνη - Πασιφάη
προτού ο Δίας όλα αυτά
τ΄αλλάξει

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.logokpos.gr στις 5/4/07 και σχολιάσθηκε :

Re: Spring (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Monias (B.Monias@hotmail.co.uk) στις Πέμπτη, Απρίλιος 05 @ 14:15:21 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη )
Καθώς διακονώ την εμπορικώς ή κοινωνικώς 'άχρηστη' γνώση, οι ασυνείδητοι κηφήνες μου είναι περισσότερο συμπαθείς από τις εργάτριες. Και απεχθάνομαι τις μονάδες που μεριμνούν για το καλό του συνόλου, ο ατομικισμός είναι ανάμεσα στις πιο σημαντικές προτεραιότητες μου. Κυνικά, θα σχολιάσω ότι βρίσκω διασκεδαστικό πως οι άξεστοι δωριείς καταγάμησαν τους εκφυλισμένους και εκθηλυμένους μινωίτες- κατά την κάθοδο τους στη μεγαλόνησο δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο.

Τέλος, θα σχολιάσω ότι μου άρεσε πολύ. Όχι για την προβολή ιδέας που βρίσκω από τις πλέον καταγέλαστες από καταβολής πολιτισμού. Για την απόδοση και περιγραφή της ιδεοληψίας που έγινε με τρόπο περιεκτικό, υψηλής νοηματικής πυκνώτητας θα πω καθ' ώ στυγνός τεχνοκράτης, και όχι το περιεχόμενο αυτής.






Re: Re: Spring (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Πέμπτη, Απρίλιος 05 @ 14:38:39 EDT
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Ο Δίας (η γνώση της πατρότητας) ήταν ο θεός των Αχαιών. η εισβολή στη Κρήτη γεγονός αλλά αυτά τα "δωρικά" φύλα ακαθόριστα παραμένουν. Μάλλον όλους τους ισχυρούς εισβολείς, Δωριείς τους έλεγαν !

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Τσιγγάνικη ψυχή ( one more cup of coffee )


Τσιγγάνικη ψυχή

Μιά ελεύθερη απόδοση "κτισμένη" πάνω στην μελωδία του One more cup of coffee ( Bob Dylan )
εδώ τραγουδισμένο από κάποιον θαυμαστή του Ντυλαν, μια που η εταιρία του έχει απαγορεύσει την αναδημοσίευση των τραγουδιών του


Διαμάντια ειν΄τα μάτια σου
Σαν λάμπουν στο σκοτάδι
Το σώμα σου είναι όμορφο
Και τα μαλλιά σου χάδι
Μα δε σε νοιώθω δίπλα μου
Να γλυκοανασαίνεις
Στ’ αστέρια και τον ωκεανό
Μόνη σου ξαποσταίνεις

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Εχεις βελούδινη φωνή
Γράμματα δεν γνωρίζεις
Τα βλέπεις όλα στα χαρτιά
Σα’να’ναι αληθινά
Ξέρεις να δίνεις το κορμί
Χωρίς να σε αγγίζουν
Ξέρεις να παίρνεις ηδονή
Και του άλλου τη ψυχή

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Απ’το πατέρα σου έμαθες
Να κυβερνάς τους άλλους
Να ξεγελάς τους γύρω σου
Με ψίχουλα χαράς
Στη κοινωνία απόβλητη,
Παράνομη γυρίζεις
Αποζητάς εκδίκηση
Σ’ αυτόν που αγαπάς

Δος μου το φιλί του χωρισμού
Τον καφέ του αποχαιρετισμού
Φεύγω, πάω αλλού

Μανος Χατζηδάκις


Ο κύκλος του C.N.S


1
Με πνίγει ετούτ’ η θάλασσα
Που τόσο αγάπησα
Με πνίγει το τραγούδι της
Με πνίγει η ερημιά της

Κι’ είναι στα δάκτυλα ρυθμός
Ενας ατέλειωτος καϋμός
 Η ανάμνησή Του

Κι’είναι Θεός
Κι’είναι Χριστός
Κι’ειναι καραβοκύρης
Ο φίλος μου που μ’ άφησε
Κληρονομιά Εσένα

2
Ο αφέντης έφυγε πρωΐ
Σκύλος τα μεσάνυχτα
Κι’ ως τη χαραυγή

Κάθε καράβι σμίγει το βυθό
Σφυρίζει τα μεσάνυχτα
Φωνάζει το Χριστό

Εγώ φοβάμαι τη σιωπή
Πληγώνω τα μεσάνυχτα
Κι’ ακούγεται η κραυγή

3
Μιά θλιμένη αρχόντισσα
Ειν’ η Παναγιά μου
Που κεντάει τριαντάφυλλα
Πανω στη καρδιά μου

Στα μαλιά της μπλέκονται
Δυό μικρά πουλιά
Που τη νύχτα γίνονται
Αστρα και φιλιά

Φίλησε με, αρχόντισσα
Εισ’ η Παναγιά μου
Κέντησε τριαντάφυλλα
Πάνω στη καρδιά μου


4
Στην αποβάθρα
Με περιμένει
Ενας σταυρός

Δεν ειν’ δικός μου
Δεν ειν δικός σου
Μον’ ειν του φίλου πούφυγε
Για τον επάνω κόσμο

Κι’ αν σμίξουν τ’ άστρα μας
Θέλω με τη σιωπή
Που σμίγω τη μορφή σου

Στην αποβάθρα
Με περιμένει
Ενας καϋμός

Δεν ειν’ δικός μου
Δεν ειν δικός σου
Μον’ ειν του φίλου πούφυγε
Δίχως να μας μιλήσει

Κι’ αν σμίξουν τ’ άστρα μας
Θέλω με τη σιωπή
Που σμίγω τη μορφή σου


5
Θα περιμένω
Σε παραλία ερημική
Τ’ άγριο κύμα να μου φέρει
Τη ματιά σου

Κι’ ότι μου φέρει θ’ αγαπώ
Γιατί θάναι δικό σου
Είτε πετράδι είτε φιλί
Η τ’όνειρό σου

 6
Θα περιμένω
Από το βράδυ  ως το πρωΐ
Ως να γενώ
Εγώ
Μιά παραλία ερημική
Να σε καλωσορίσει


7
Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Αχ το παιδί μου χάθηκε
Καβάλα στ’ άλογο
Σφυρίζοντας λυπητερό σκοπό

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Η μάνα του τον στόλισε
Μ’ ανθό της πικροδάφνης
Κι’ ο Χάροντας τον πότισε
Κρασί της λησμονιάς

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός

Αχ το παιδί μου χάθηκε
Καβάλα στ’ άλογο
Σφυρίζοντας λυπητερό σκοπό

Εγώ είμαι ένα σύννεφο
κι’ εσύ ένας καϋμός