Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Μπονασέρα



Η πρώτη λέξη που θάθελε ν' ακούσει 
ήταν το ντρινν του τηλεφώνου

Λέξεις αρκούσανε δυό-τρεις
Μικρές, γλυκές, την σκόνη να τινάξουν

Ακούστηκαν σαν προσευχή

Ξύπνησ΄ ο χρόνος κι' η εποχή, 
με του καιρού τη συγκατάθεση
Κι' επιιταχύνει συνεχώς, 
τ' όνειρο να προλάβει

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Ηρη

Ηρη
Την ομορφιά της ώριμης γυναίκας τιμά στο πρόσωπο της Ηρας ο Ομηρος




Ωσάν θα λύσεις τα μαλλιά
και την εσθήτα
από το σώμα σου γλυστρίσεις
ποιά Αφροδίτη, ποιά Ελένη
ποιά θεία, ποιά ανθρώπινη ομορφιά
με την εικόνα σου μπορεί να συγκριθεί ;

Ξεπέτες μοιάζουν
και συγχώρεση ζητούν
στο ηδύ μπροστά
το μέλλον που χαράζεις

Ο μικρομέγαλος ο Δίας τρέμοντας
το κάλεσμά σου αναμένει
να γαληνέψει
να ξεχάσει
πως πρώτος των θεών πρέπει να δείχνει
κατά πως τάχετε κρυφά σας
συμφωνήσει

Πρέπει κι' ο κόσμος να γυρίζει, ναι
μα κι' οι ρυτίδες
πινελιά
στο πρόσωπο να βάζουν

Perpetual like Achilles


.

Εχθρός γαρ μοι κείνος.

Στεκόταν και τον κοίταζε. Μέσα στα μάτια. Προσπαθούσε να τον λυγίσει και να μην λυγίσει. Ποιός δεν θα στρέψει το βλέμμα ήταν το έπαθλο. Ωρα πολλή σε μάχη ηθικού. Ισοπαλία θα λέγαν οι κριτές. Υποχωρούσε όσο υποχωρούσε και ξαναδυνάμωνε όσο δυνάμωνε κι΄ο εχθρός. Μεχρι που άρχισε να ονειροπολεί απ’ την κούραση. Μηχανικά συνέχιζε την μάχη.

ομώς Αΐδαο πύλησιν

Ηταν ότι μισούσε. Μην κι’αγαπούσε ίσως ; Οχι στην παγίδα αυτή δεν θά’πεφτε. Μίσος καθάριο όσο ζεστό το αίμα του κυλούσε γι’αυτό που κάποτε θα τού 'παιρνε την θέρμη. Τότε μπορεί, στον αναπόφευκτο συμβιβασμό, ναι, μπορεί να τ’ αγαπούσε. Μα τώρα μόνο μίσος εχθρικό στη σκέψη του θανάτου. Συνέχισε να τον κοιτά

ος χ’ έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν

Οι σκέψεις του, οι σκέψεις του...πως τον εχθρό θα λειώσει. Σφαίρες τις έκανε και πυροβολούσε με τα μάτια. Ξεκάθαρος ο νους στο βλέμμα έδινε δύναμη τον άλλο να λυγίσει. Ολα παραμερίσανε μεσ’ στο μυαλό του, η τέλεια συγκέντρωση σ’αυτό το βλέμμα το πύρινο, φωτιά από το μίσος. Μα και το βλέμμα τ’ αντικρύ, κι’αυτό
πύρινο ήταν

άλλο δε είπη

Και τότε μίλησε. Λόγια γλυκά , παρηγορητικά, λόγια συμπόνοιας στον εχθρό. Είδε το βλέμμα του να μαλακώνει. Να, τώρα, σκέφτηκε, τώρα που νά’ ναι το βλέμμα θ’ αποσύρει.. Χαμογέλασε μέσα του, γλυκάθηκε στην προσμονή της νίκης, μα τίποτε, ισοπαλία πάλι.
Δοκίμασε τ’ αντίθετο. Αρχισε να τον βρίζει με το στόμα ενώ η σκέψη του τον λυπότανε γιά τις άδικες κατηγόριες. Πάλι τίποτε. Πάλι ισοπαλία.


Κουρασμένος ο Αχιλλέας έφυγε μακριά από τον καθρέπτη του. Το είδωλό του έφυγε κι’ αυτό..


Εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύλησιν
ος χ’ έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπη
( Ομήρου Ιλ., ραψ. Ι )

Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδη οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει
. (μεταφρ. Ι. Πολυλάς)

Πρώτη δημοσίευση στο www.logokipos.gr στις 07/02/08 και σχολιάσθηκε :
Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Akis στις Πέμπτη, Φεβρουάριος 07 @ 08:35:05 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
εκ-πλη-κτι-κό

μάχη με τον εαυτό μας


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Πέμπτη, Φεβρουάριος 07 @ 14:50:27 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Eεις δίκιο Ακη. Είναι η πρώτη και σπουδαιότερη μάχη που πρέπει να δώσουμε ώστε να έχουμε έρεισμα γιά τις έπόμενες.
Ευχαριστώ


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Πέμπτη, Φεβρουάριος 07 @ 15:38:13 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Journal)
συμφωνώ με τον Άκη. και ποιος δεν θα συμφωνούσε!! μπράβο!


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Πέμπτη, Φεβρουάριος 07 @ 16:06:10 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Ευχαριστώ Νικαρέτη.
Οδυσσέας ο ανθρώπινος και Αχιλλέας ο θεϊκός κι' οι δυό με τις αδυναμίες τους όμως.


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από kritikov στις Παρασκευή, Φεβρουάριος 08 @ 07:18:55 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Πολύ καλό, κι εμένα μου άρεσε.

Keep on, keep on...


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Παρασκευή, Φεβρουάριος 08 @ 15:11:22 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Ευχαριστώ που το διάβασες και το σχολίασες.


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από tsiailisworld στις Κυριακή, Μάρτιος 02 @ 05:30:44 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
το έχεις παίξει το παιχνίδι με τη ματιά που καρφώνει, κι όποιος αντέξει μην κλείσει τα μάτια; Το έπαιζα μικρότερος
Λες να είναι αυτές οι στιγμές που βρυκολακιάσαμε και απομυζήξαμε τις ενέργειές τους που μας "παραμόρφωσαν" σε ποιητές; Ακούγεται αστείο, ακόμη και σε μένα που το λέω, αλλά θα το αναλύσω λίγο, ποιος ξέρει;






Re: Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Κυριακή, Μάρτιος 02 @ 06:10:48 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Φυσικά έπαιζα μικρός και σχεδόν πάντα έχανα ίσως
επειδή ήμουνα ο πιό μικρός της παρέας !
Εδώ αντίθετα μάλλον είμαι ο μεγαλύτερος (60 πλην )


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Perpetual like Achilles (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από tsiailisworld στις Κυριακή, Μάρτιος 02 @ 13:33:54 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.tsiailisworld.blogspot.com
τότε επιμένω για τον υπολογισμό μου, κάτι γενιέται με αυτό το παιχνίδι.


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]

Tο ¨άνθος του Απόλλωνα"


Ευλογημενος κήπος μέσα στην εγκατάλειψη




Ξεφύτρωσες απ' το πουθενά.
Χρώμα της γής που θόρυβο δεν κάνει.
Μονάχα τ' άρωμα τραβάει το βλέμμα τώρα που μέστωσες, από κρυφή κι' απαρατήρητη διαδικασία.
Φύλλα βγαζεις μετά, όταν πιά θα'χουν έρθει οι βάρβαροι στην ερημιά σου.
Θα περιμένεις τ' άλλο φθινόπωρο-δική σου άνοιξη, ανοίγει ο χρόνος- να ξανανθίσεις.
Αν δεν σε πατήσει η μπόττα του απρόσεκτου.
 

Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στις 24/09/07 στο www. gpointsbreeze.blogspot.com και σχολιάσθηκε

5 comments:

meril είπε...
Σκέφτομαι πως για να μην το/σε αδικήσω θα πρεπε να σταθώ σε κάθω στίχο χωριστά Μα καθώς αυτό είναι δύσκολο θα πω (ξανά)πως το ευαίσθητό σου πρόσωπο που με επιμέλεια κρύβεις είναι άκρως ενδιαφέρον (όχι πως δεν εκτιμώ τη σατυρική σου)
gpointofview είπε...
Δεν είναι στίχοι Μέριλ, έίναι περιγραφή.Ακριβώς έτσι έγινε.
meril είπε...
Έτσι κι αλλιώς υπάρχει μια ποιητική διάσταση (και μη μου το χαλάς! Θες ντε και καλά να προσ/γειώνεις τον άλλο!)
gpointofview είπε...
Εχεις δίκιο.Απλά ήθελα να πώ συνέβη, δεν τόφιαξε ο ποιητικός οίστρος. Επίσης έχει καταπληκτικό άρωμα. Οταν το περιποιείσαι δεν ανθίζει !!!
meril είπε...
Συνέβη σαν όλα τα όμορφα....

Είχε ένα όνειρο


Είχε ένα όνειρο χωρίς να είναι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ούτε κατά διάνοια, εξ άλλου το όνειρό του αφορούσε τον εαυτό του και λίγους ακόμα ανθρώπους και όχι μεγαλεπήβολα σχέδια. Απλά αυτό το όνειρο «έπαιζε» πολύ συχνά στον ύπνο του, όλα τα δεδομένα και οι συνθήκες του ονείρου  του ήταν πλέον πολύ οικεία.
Εβλεπε το σπίτι του στο μέσον μιας ανηφόρας, πιο κάτω η πλατεία είχε μετασχηματισθεί σε λίμνη ή θάλασσα, ήταν αρκετά μακριά για να έχει άποψη. Προς την άλλη μεριά, την ανηφόρα, δεν κοίταζε ποτέ, τον κούραζε ακόμα και η εικόνα της. Η κλίση ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και η παραμονή σ’ ένα σημείο σταθερό ήταν προβληματική. Όλα κυλούσαν αργά προς τα κάτω σ’ αυτόν τον δρόμο, ευτυχώς τα σπίτια μένανε γερά προσκολλημένα στο πεζοδρόμιο. Εβλεπε τα πάντα απ’ το παράθυρό του, τον Οδυσσέα, πονηρά γυμνό κι’ ελαφρωμένο απ’ όλα να γλυστρά προς τα πάνω, μετά να αφήνεται να κατρακυλίσει και μετά ξανά, σαν να έκανε σκι, να ανεβαίνει πίσω την ανηφόρα. Αντίθετα ο θεϊκός Αχιλλέας μάζευε με ευλάβεια ότι εύρισκε πεταμένο στην άκρη του δρόμου και βάραινε συνέχεια. Η μεγάλη του δύναμη δεν έφτανε να νικήσει την βαρύτητα του πεπρωμένου του, κυλούσε αργά αλλά σταθερά για την Λίμνη της Λησμονιάς.
Εντείνοντας την προσοχή του παρατήρησε πως ο δρόμος μπροστά του  ήταν στην πραγματικότητα ποτάμι, ίσιο, εντελώς ρηχό και κατηφορικό πολύ, χωρίς όμως να χάνει την ομαλή ροή του. Μόλις ο Αχιλλέας έφθανε στο τέλος του δρόμου και χανόταν στο υγρό στοιχείο της πλατείας, ένας καινούργιος πρόσκαιρος  Αχιλλέας εμφανιζότανε  στο ύψος του σπιτιού του. Ο Οδυσσέας, ο  αιώνια επαναλαμβανόμενος Οδυσσέας - κι’ ας μην ήταν θεϊκός – εμφανιζόταν με το μονόξυλο από ψηλά και εκεί που νόμιζες ότι θα φτάσει στην λίμνη, πέταγε κάποιο απ’ τα πράγματά του και κέρδιζε υψόμετρο. Όταν πέταγε και τα ρούχα του τότε μπορούσε άφοβα να νικήσει τους νόμους της βαρύτητας, το διασκέδαζε χορεύοντας, ενώ ο Αχιλλέας φορτωμένος τις κουμπάνιες του δεν μπορούσε πια ν’ αντισταθεί στο πεπρωμένο του, κυλούσε μπρούμυτα με τα δάκτυλά του να μην μπορούν να αγκιστρωθούν σε  κάποια  εσοχή, σ’ ένα εξόγκωμα, για να τον συγκρατήσουν
.
Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει την ταυτότητά του, ποιος ήταν στο όνειρό του. Παρέμενε βέβαια πάντοτε μέσα στο σπίτι κι’ έβλεπε τα πάντα απ’ το παράθυρό του αλλά δεν ήταν σίγουρα ο Εκτορας, ούτε ο Αγαμέμνονας, μάλλον δεν ήτανε αυτής της εποχής, για σύγχρονος περνιόταν, ο χρόνος μπλέκεται περίεργα στα όνειρα. Πάσχιζε να καταλάβει τι δουλειά είχε με τον πόλεμο τον Τρωικό και  τους πολέμαρχούς του αλλά δεν τούβγαινε.
 Πάλι γιατί δεν έβλεπε Τρώες ;  ούτε μάχες ; ούτε το Ιλιον ;
Ούτε τα πλοία των Ελλήνων τραβηγμένα έξω στην άμμο.
 Γιατί ;

Μόνο πυκνά συχνά, σαν έκλεινε τα μάτια, βρισκότανε στο παράθυρο στο σπίτι του, το σύγχρονο σπίτι του, στο μέσον αυτής της ανηφόρας μ’ ένα λεπτό στρώμα νερού να σκεπάζει την επιφάνειά της κι’ αγωνιούσε να βρει την ταυτότητα του.
Όταν κουραζόταν από τις σκέψεις του ξύπναγε να ξεκουρασθεί.
Μερικοί δεν το κατάλαβαν ποτέ αυτό.