Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Τ’ αρχαία αγάλματα ( δύο εκδοχές)


Τετάρτη, 01 Απριλίου 2009


Τ’ αρχαία αγάλματα (1)

Σαν φεύγουν οι επισκέπτες απ' τα μουσεία, κλείνουν τα φώτα και οι φύλακες πάνε γιά ύπνο...

Vestae Sacerdotem

et ut eum subole privaret,.......... …και ίνα αυτόν στερήσει απογόνων

Rheam Sylviam ejus filiam............ την Ρέαν Συλβίαν, θυγατέρα αυτού

Vestae sacerdotem fecit. .............. ιέρειαν της Εστίας κατέστησεν

Heac tamen, ................................ Αύτη όμως

quam deus Mars amavit, .............. την οποίαν ο θεός Αρης ηράσθη

geminos pueros, .......................... δίδυμα τέκνα,

Romulum et Remum, edidit… .......τον Ρωμύλον και τον Ρώμον έτεκεν...

........................... Ιέρειες της Εστίας (από τοιχογραφία στην Πομπηΐα)..........................

Κυρία με τα κάτασπρα μαλλιά και την απείραχτη ήβη

το ξέρεις πως ασάλευτα, τ’ αγάλματα δεν είναι,

Μην τ’ αποδιώχνεις, έρχονται να βρούνε την αιτία

λίγη παρηγοριά ζητούν, κενά να συμπληρώσουν


Μη το θαρρείς ο έρωτας την τέχνη πως την ξέρει

να φτιάχνει τα αγάλματα.

Ο πόνος τα σμιλεύει.

Κι’ αν εραστές αδέξιοι μπροστά σου αποδειχθήκαν,

γυμνά συντρίμμια, θάνατος, η λογική ποινή τους


Ψαράς, αγρότης, αρχαιολόγος, νέα τους φύσηξε ζωή

τα θραύσματα σαν βρήκε σκορπισμένα

Μ’ αγάπη τα συνταίριαξε, δεν ζήτησε εξηγήσεις

Αν φταις εσύ, ή τ‘ άγαλμα, τι νόημα θα είχε ;


Μέρα αν κοιτάς τ’ αγάλματα και κείνα σε κοιτάνε

ψάχνοντας μεσ’ στα μάτια σου των ζωντανών το χρώμα,

σαν έρθει φεγγαρόφωτο γλυστράνε απ’ το μουσείο

στης νύχτας το ασπρόμαυρο

παλιές

-κι’ας είναι λάθος-

αγάπες

νοσταλγούν...


Αφιερώνεται εξαιρετικά σε αυτήν που με βοήθησε να το ¨βγάλω"

Τ’ αρχαία αγάλματα (2)






Γυναίκα που σου θλίβεται η ήβη

τ’ αγάλματα να μην τα αποπαίρνεις

σαν ξεγλιστρούν τη νύχτα απ’ τα μουσεία

ένα χορό στον δημιουργό τους ν’ αποδώσουν


Στη μνήμη τους μια θριαμβευτική κραυγή,

μια αστραπή υπάρχει και μια κορύφωση του πόθου.

Κόρη γυμνή κρατούσανε με χέρια στιβαρά,

την ώρα που σε θραύσματα η καταδίκη ήρθε



Και μη θαρρείς ο έρωτας την τέχνη πως την ξέρει

μάθε το κάθε άγαλμα ο πόνος το σμιλεύει

απ’ τα συντρίμμια κατά λάθος εραστών

που δεν περπάτησαν μαζί στο ίδιο μονοπάτι


Τέχνη κι’ ανείπωτη χαρά μπορούν να μοιραστούνε

με τον που τα συγκόλλησε, κομμάτια γύρω σκόρπια

Αρχαιολόγος ή ψαράς που τούτυχαν στα δίχτυα

ή και αγρότης σκάβοντας τη γη για να καρπίσει


Των κομματιών η ένωση σωμάτων είναι πόθος

κι’ ο χωρισμός τους άνομο, σκληρού ανθρώπου έργο

Σαν τα κοιτάς τ’ αγάλματα και κείνα σε κοιτάνε

τις μνήμες τους σκαλίζουνε, τη λύτρωση να βρούνε


Μην τα περνάς γι’ ασάλευτα, τ’ αγάλματα δεν είναι,

στα φώτα μόνο της ημέρας ηρεμούν

σαν έρθει σούρουπο τα μέλη τους λυγίζουν,

γλιστρούν στου φεγγαρόφωτου τις σκιές,

ψάχνουν να βρουν αγάπες περασμένες

Ξενοδοχείο η Οαση


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007


Ξενοδοχείο η Οαση



Αν βρεθείς ποτέ στο ξενοδοχείο η όαση
Μακριά, εκεί που οι περαστικοί είναι σπάνιοι και τα ζευγάρια παράνομα
Ρίξε μιά ματιά στη Κυρία που το έχει
Και στα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν

Μικρές γραφές στους τοίχους-όρκοι της νύχτας που τελειώνουν το πρωΐ
Ονόματα ματαιοδοξίας κι’ ημερομηνίες- τι να σημαίνουνε ;
Κοιλώματα στο στρώμα, αδιάψευστοι μάρτυρες προηγηθείσης «ευτυχίας»
Κάπου ξεχασμένα τα ρέστα- μη τ’ ακουμπήσεις, λερώνουν.

Αντανακλάσεις στο καθρέπτη του μπάνιου
Ρίμμελ και ξεχασμένα τσιμπιδάκια
Ενα αποτσίγαρο πατημένο από παπούτσι αντρικό

η Κυρία,
μόνη της πιά,
δεν καθαρίζει σχολαστικά,
τί νόημα θάχε ;

Κάποτε όλα ήταν τέλεια, καθαρά
Μα οι άνθρωποι πάντα το ίδιο βρώμικοι
ή ν’αφήνουν τη βρωμιά τους
Ποιός τους ήξερε στην ερημιά, μόνο το ταίρι τους-αν είχαν

Δες τη Κυρία στο βάθος του διαδρόμου με τη σκούπα στο χέρι
Και τη φλόγα στα μάτια
Σε ξεκουφαίνει η σιωπή της, -κάρτες δεν δέχεται- μόνο μετρητά
Και ληγμένες επιταγές ποιητών και κλεψιτύπων

Αν περάσεις τη νύχτα μόνος εκεί
Και φοβηθείς
Πίεσε το κουμπάκι
Ενα μηχανικό χέρι θα σφίξει το δικό σου
Μέχρι να νοιώσεις καλά

Γιατί το αύριο θαναι καινούργια μέρα
Μα πάλι χωρίς λόγια
Γιατί το αύριο θάχει καινούργια παραμύθια και μοναξιά
Στο ξενοδοχείο η Οαση

Βρες τα σημάδια απ΄το ξημέρωμα στο δωμάτιο
Τις διάχυτες λοξές ακτίνες μέσα απ’ τις γρίλλιες
Τη σκόνη που αιωρείται μέσα τους
Υλικό από προηγούμενους ενοίκους

Και στο μπαλκόνι όταν βγεις δες με τα μάτια της Κυρίας
Γέλα, ζήσε, εξαφανίσου
Σαν τραίνο που δεν έπιασε σταθμό
Ταχύτητα μη κόψει


Βάλε και συ ένα σαπουνάκι στη τσέπη σου
Ενθύμιο κι’ απόδειξη της ύπαρξης σου
Μα μη πειράξες το τασάκι

Και η Κυρία στη ρεσεψιόν θα σε κοιτάζει
Ν’ απομακρύνεσαι

Οι αισθήσεις της μοναξιάς


Τρίτη, 02 Οκτωβρίου 2007

Οι αισθήσεις της μοναξιάς

.

How does it feel ?
How does it feel

To be without your own

With no direction home
Like a complete unknown ?
Like a rollin' stone

The answer my friend is blowin' in the wind (*)



ΑΦΗ

Χαϊδεύει πάντα κόψη ξυραφιού.
Λεπτή ισορροπία
Πραγμάτωση τ’ ανθρώπου

ΟΣΦΡΗΣΗ

Μυρίζει μόνο το σπασμένο καθρέπτη
Το είδωλό της ανέπαφο
Τα γιασεμιά σιωπούν-απολογία

ΓΕΥΣΗ

Δαγκώνει τη γλώσσα του να τη κόψει
Εξοδος κινδύνου στο πειρασμό
Υγρά στομάχου

ΑΚΟΗ

Αρχαιότερος ο ήχος της θάλασσας
Τα βήματα του ήλιου

το ους το εσώτερον παλεύουν

ΟΡΑΣΗ

Πικρός χορός
Χέρια απλωμένα ν’ αγκαλιάζουν το κενό
Κάθε στροφή μακρύτερα στο χάος

ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

Την παίρνει μαζί του





Εκτη αίσθηση εννοείται η αίσθηση των άλλων πέντε αισθήσεων που εξασθενούν σιγά σιγά και χάνονται με το θάνατο, αντίθετα με την έκτη

(*) στίχοι του Bob Dylan

5 comments:

meril είπε...

Και πριν ρωτήσω τι θέλει να πει ο ποιητής
να σου πω πόσο μ' αρέσει
Σταματώ:
"Xαϊδεύει πάντα κόψη ξυραφιού"
"Τα γιασεμιά σιωπούν απολογία"
"Έξοδος κινδύνου στον πειρασμό"
"Αρχαιότερος ο ΄ήχος της θάλασσας"
"Κάθε στροφή μακρύτερα στο χάος"
και το τέλος επίσης
Αισθήσεις της μοναξιάς ε;
Τις έχεις γνωρίσει καλά.. άλλά όπως έλεγε κι ένας σοφός όλοι μια απέραντη μοναξιά είμαστε...Βράζε ρύζι Τζι...

gpoint'sbreeze είπε...

Αγοράζοντας αυτό στο φακελάκι και μπλουμ στο καυτό νερό κατάφερα να φιάξω ρύζι σπυρωτό.
Και με τη μοναξιά τα καταφέρνω. Μόνο να μη ξεχάσω τις αισθήσεις της συντροφιάς.
Ευχαριστώ μέριλ

meril είπε...

Ήθελα να πω "βράσε ρύζι" που σημαίνει φασκελωκουκούλοστα...
Σιγά μην ξεχάσεις τις αισθήσεις της συντροφιάς...
Αυτές μαρκάρονται ....
και μένουν ανεξίτιλες...για αναλλοίωτες δεν παίρνω όρκο

gpoint'sbreeze είπε...

Για το αναλλοίωτες ούτε εγώ πέρνω όρκο.Τώρα γιά το ανεξίτηλες τι να πώ...ποτέ δεν είμουνα καλός στα χρώματα να δω τις αλλαγές ή μη.

nellinezi είπε...

Σε έχω συνηθίσει με μεγαλύτερη αισιοδοξία και χιούμορ στα γραπτά σου! Δε θέλω να βλέπει κανείς το ποτήρι μισοάδειο.

Γέμισε το ποτήρι και θα δεις πως οι αισθήσεις της μοναξιάς σου θα μεταμορφωθούν σε σούπερ ουάου!(ξέρεις...αλά "παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω" :))

Καλησπέρα ( καιρό είχαμε να τα πούμε!)

Δυσαρμονία

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Δυσαρμονία

2 comments:

meril είπε...

Δυσαρμονία Τζι ....
Ο τίτλος καταλυτικός για ό,τι ακολουθεί
κι ας πέρασαν τόσα χρόνια

gpoint'sbreeze είπε...

αφιερώνεται στους ποιητές που έγιναν γνωστοί από γνωστό ελάττωμά τους

Αυτολογοκρισία

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2007

Αφιερωμένο εξαιρετικά


Πάψε να είσαι τραγικός
-στο λένε καθημερινώς-
άλλο μην αυθαδιάζεις
όπως ο λύκος προσπαθεί
της γούνας του την αλλαγή
τομάρι δεν αλλάζεις

Σου τόπε και μια δεσποινίς
-λεπτό το δείγμα της γραφής-
το κτύπημα αντέχεις ;
πως οι γαρίδες κολυμπούν
αλλά και από που ουρούν
εσύ, δεν το κατέχεις

Νομίζεις έγινες σοφός
του κόμματός σου αρχηγός
μα οπαδοί σου λείπουν
να ξέρεις και οι ποντικοί
πριν το βαπόρι βυθισθεί
ευθύς εγκαταλείπουν

Γιατί δεν βγάζεις το σκασμό
ίσως να ήταν πιό σωστό
στραβά, τα ίσια βλέπεις
Εσύ δεν είσαι ποιητής
της σύγχρονης της εποχής
αλλά της τρύπιας τσέπης


παραλλαγή σε δημοσιευμένο στο www.logokipos.gr σατιρικό ποίημα

5 comments:

meril είπε...

Τι αυτοσαρκασμός! Μα είναι το μόνο που μας σώζει και το ξέρεις....
Ε, και είσαι ποιητής ελπίζω να το ξέρεις

gpoint'sbreeze είπε...

Να το πάρω σαν σαρκαστικό το σχόλιό σου ;
Ισως είναι ο μόνος τρόπος σωτηρίας
στο λούκι που μπλέξαμε

kritikov είπε...

Καλημέρα,

το σχόλιο μου είναι άσχετο με το post σου αλλά δεν βρίσκω πουθενά να αναφέρεις το mail σου! Ήθελα αν έχεις χρόνο σήμερα να παίξουμε καμιά παρτίδα σκάκι στο Yahoo...

gpoint'sbreeze είπε...

Σήμερα είδα το σχόλιό σου, σόρρυ αλλά δεν είμαι κομπιουτεράς.
Το ιμέιλ μου νομίζω αναγράφεται στην αρχική σελίδα, εν πάσει περιπτώσει
gpointofview@hotmail.com
Οταν βρώ καιρό θα σε ειδοποιήσω αν ευκαιρείς και σύ γιά μιά παρτίδα. πλάκα θάχει μετά 20 τουλάχιστον χρόνια που έχω να παίξω

Logokipos είπε...

έχω ένα ποιηματάκι ίσως να σου αρέσει θα στο στείλω.

Ενα άγαλμα

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2008

Ενα άγαλμα


Το χαλκοπράσινο άγαλμα του Ηνίοχου
άνδρα μικρό, σχεδόν παιδί, σμιλεύει

Ταινία στα μαλιά, των νικητών σημάδι
Γυμνά τα ποδοδάκτυλα, το χώμα δεν πατάνε

Κενό σιωπής
Μεσ’ στην οχλοβοή της μάχης μοιάζει
Η φρίκη του πολέμου
τον άψογο χιτώνα του δεν διαπερνά

Μιά ηρεμία ακτινοβολεί του σώματος η στάση,
ο ευγενικός τρόπος που τα ηνία κρατά

Σπασμένα τα λουριά.
Άραγε τ’ άλογα είν’ εκεί ή φύγανε ;
Κι’ ο πολεμιστής
Κι’ αυτός απουσιάζει

Να μάχεται σώμα με σώμα παραπέρα
Ή χώμα να δαγκώνει νικημένος ;

Στο βλέμμα η απάντηση
Γυάλινα μάτια, αιχμαλωσία της στιγμής
Που θάνατος και ύπνος με τη ζωή απαντώνται

Οδηγίες προς ποιητρίας

Παρασκευή, 04 Απριλίου 2008


Οδηγίες προς ποιητρίας

Να βγάλουμε και κανένα απωθημένο εμείς οι άντρες ποιητές, ευτυχώς η μυθολογία μας δικαιώνει αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα μας εξισώνει.

Ο θάνατος της Ηριγόνης, διαφυσική απόδοση της τραγωδίας
.
Οταν μιά κυρία πιάνει το μολύβι και αρχίζει
Ποιηματάκια να σκαρώνει και σελίδες να γεμίζει
Πρέπει νάχει κατά νου της την κυρία Φανοθέα
Που ο Σοφοκλής την θέλει ποιήτρια, την πιό αρχαία
Τραγωδία «Ηριγόνη» πρέπει ευθύς να μελετήσει
Της μαμάς και του μπαμπά της πάθη να κατανοήσει
Πως η μήτηρ Φανοθέα, σύζυγος του Ικαρίου
Βασιλέως του Διονύσου, νοικοκύρη του κτιρίου
Μόνο εξάμετρα εμέτρα κάθε μέρα αρκετά
Κι’ οι δουλειές μέσα στο σπίτι...τετρακόσιες στην οκά
Κι’ όταν ο μικρός θεούλης ήρθε να επισκεφθεί
Του Ικάριου το παλάτι και να φιλοξενηθεί
Φαγητό δεν είχαν διόλου, που καιρός να μαγειρέψει
Ποιηματάκια και στιχάκια είχε μόνο να φιλέψει
Αγαθός ο Διονυσάκος, ξεκαρδίσθηκε στα γέλια
Και στον σύζυγο μαθαίνει το κρασί από τ’ αμπέλια
Να της δίνει να μεθάει, ποιήματα να αραδιάζει
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι όλο σκέρτσα, όλο νάζι
Και μαζί της να γουστάρει σαν ποιήματα διαβάζει
« Μην το δώσεις στο λαό σου, χάθηκες» τονε προστάζει
«Πίνε το με τη κυρά σου, να περνάτε μιά χαρά
και στο πόπολο μη δώσεις ούτε και γιά μυρουδιά»
Μα η κυρία Φανοθέα δεν ακούει συμβουλές
Σαν ποιήτρια φτασμένη, δεν αντέχει κριτικές
Τον Ικάριο τον ψήνει πως γιά να κατανοεί
Ο λαός τα ποιήματά της, του χρειάζεται κρασί
Κι’ όποιον στα ποιήματά της αγανάκτηση προβάλλει
Τον πλακώνει στο κρασάκι, του γυρίζει το κεφάλι
Νέους δρόμους του μαθαίνει, της ποιήσεως τη μέθη
Μα το πλήθος δεν μασάει, αμφισβήτηση ηγέρθη.
Μόνο η κόρη Ηριγόνη, σώας έχουσα τας φρένας
Πολεμούσε το κρασάκι, δεν την άκουγε κανένας.
Κάποια μέρα η πόλις όλη, μεθυσμένη κοινωνία
Του Ικάριου ζητάνε να τους δώσει τα ηνία
Το κρασί τους είχε κάνει μία πλύση εγκεφάλου
Δεν δεχόταν ο καθένας εξουσία κάποιου άλλου.
Αρνηθέντος του καϋμένου, λιθοβόλησαν αυτόν
και στο πτώμα του επάνω λίθων έστησαν σωρόν.
Η θυγάτηρ Ηριγόνη, αγνοούσα την σκηνή
Με την σκύλα της, Μαΐρα, βγήκε εις την εξοχή
Οσφρανθείσα η σκυλίτσα, έτρεξεν εις τον σωρόν
Και η Ηριγόνη βρήκε τον πατέρα της νεκρόν.
«Ω, μητέρα, επιπολαία» έβγαλε μία κραυγή
και στου δένδρου εκρεμάσθη το ψηλότερο κλαδί.

Προεδρική εξομολόγηση

Πρωθυπουργός, πρωθυπουργός πλέον αλλά να μην ξεχνιόμαστε...

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Προεδρική εξομολόγηση για την ποδηλατάδα

.

Μάϊ ντίαρ ψηφοφόρε μου
προσεκτικά οδηγούσα
και τις λακούβες γύρω μου
συνέχεια κοιτούσα

Μα υπήρξε μία μοναχά
πολύ καλά κρυμένη
ωσάν την ψήφο του λαού
και καμουφλαρισμένη

Κάνοντας ορθοπεταλιά
ο άμοιρος δεν την είδα
η ρόδα μέσα έπεσε
κι' έσπασε η αλυσίδα

Και τα πετάλια σαν τρελλά
άρχισαν να γυρνάνε
σαν νά'ταν ψηφοδέλτια
που σ' άλλο κόμμα πάνε

Εγειρα λίγο αριστερά
είδα πως δεν με παίρνει
κι΄έγειρα πάλι δεξιά
που κάποιους ψήφους φέρνει

Απ΄την πολλή ταλάντωση
εχάθη η ισορροπία
και εις το χώμα βρόντηξα
ο δόλιος με μανία

Από την πτώση την κακιά
εκτύπησα στη πλάτη
και τώρα θεραπεύομαι
στου πόνου το κρεβάτι

Αλλ' ευτυχώς εφόραγα
στην κεφαλή μου κράνος
και κλήση δεν μου έγραψε
τροχαίος πολιτσμάνος

Με φέραν με το άμπουλανς
σ' ένα νοσοκομείο
τα πάντα εγώ κατέγραφα
επάνω στο φορείο

Διαπίστωσα την πρόοδο
πού'χουμε στην υγεία
σε δυό ωρίτσες ξέμπλεξα
από τα χειρουργεία

Αν άλλους τους παιδεύουνε
ολόκληρη τη μέρα
φταίει ότι δεν είχανε
πρωθυπουργό πατέρα

Ιατρική η εντολή
κλινήρης παραμένω
και νάρθετε στο κόμμα μου
όλους σας περιμένω

Σας δίνω την υπόσχεση
πως μόλις αναρρώσω
ολες τις τρύπες στις οδούς
θα σπεύσω να βουλώσω

Σύγχρονη Αριάδνη

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Σύγχρονη Αριάδνη

.



Κι' αν χάσεις τα κλειδιά

σου μένει ο μίτος

τα μυστικά περάσματα

των αισθημάτων σου

να βρείς

και το χρυσό

των Εσπερίδων μήλο

1 comments:

Ανώνυμος είπε...

Εκπληκτικό ποίημα, συγχαρητήρια

Μάνος

Η επιστροφή της Κίρκης


Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Η επιστροφή της Κίρκης

( Εσω ους- λαβύρινθος)


Νόμισα πως δεν άκουγες
Μα βρέθηκες εκεί

Νόμισες ότι μίλησα
Χείλια δεν κούνησα εγώ

Τα όνειρα τα σιωπηλά
Αφουγγράστηκες

Με τα δικά σου στον αγέρα
Τα’σμιξες

Βάλσαμο στα γηρατειά τα διψασμένα

Μορφή τους δώσαμε
Μομφή μας βγήκε


Κι’ ύστερα
Κλάψαμε
Πικρά
Πολύ
Της ακοής μας την απώλεια

Επιτομή


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008



Επιτομή


Κάποια χρόνια μετά την άλωση της Τροίας οι βασικοί πρωταγωνιστές αισθάνθηκαν έντονη την ανάγκη της επιστροφής και οι κομπάρσοι το ίδιο. Αρχικά ήταν «τοπική» επιστροφή μα πολύ σύντομα απέκτησε την «χρονική» διάστασή της. Τα κατεστραμμένα σπίτια, τα καμμένα ιερά, τα κομμένα δένδρα άρχισαν να ξαναπαίρνουν την αρχική τους μορφή, μέχρι και ο αποξηραμένος Σιμμόεις ξαναβρήκε νερό. Ολο το σκηνικό είχε στηθεί περιμένοντας πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Το έργο «έπρεπε» να ξαναπαιχθεί, ίσως λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά, με περισσότερους αυτοσχεδιασμούς και την απόφαση της μοίρας να μη βαραίνει τόσο στο τελικό αποτέλεσμα. Η ανάγκη της επανάληψης ήταν περισσότερο από επιτακτική, είχε γεννηθεί από την αποτυχία του σπόρου να φυτρώσει, ζήταγε την δεύτερη ευκαιρία του και δεν λογάριαζε τόπους, χρόνους και ανθρώπους.

Το ζητούμενο ήταν το «άοιδε θεά», η μήνις του Αχιλλέα ήταν περίπου αδιάφορη. Κανονίστηκε όπως ρυθμίζονται οι κυριακάτικες εκδρομές γιά μπάνιο με το πούλμαν, ετσι βρέθηκαν όλοι εκεί.
Ηταν μιά ιδέα γενικά αποδεκτή χωρίς κανένας να θυμάται ποιός την πρωτοείπε. Ηταν σαν να υπήρχε πάντοτε όπως υπάρχουν τα βουνά, τα δάση και οι θάλασσες, μιά ιδέα που έγινε από όλους δεκτή, χωρίς καμμία εξαίρεση, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενθουσιασμό ή εκδηλώσεις χαράς αλλά σαν κάτι φυσικό και αυταπόδεικτο, κάτι που το περιμένανε και το δέχονταν χωρίς αντιρρήσεις σαν το τέλος του καλοκαιριού ή του χειμώνα.
Ηταν όλοι τους ηθοποιοί. Πολύ καλοί ηθοποιοί, από αυτούς που ταυτίζονται με τους ρόλους τους και τους ζούνε. Και ήταν συγχρόνως σκηνοθέτες μα και δημιουργοί του σεναρίου, μιά που οι αυτοσχεδιασμοί τους ήταν αυτοί που έδιναν υλικό στον τυφλό συγγραφέα-ποιητή-παραγωγό. Αυτή τη φορά βέβαια - αυτή ήταν η ιδέα- θα ξαναπηγαίνανε την ίδια εκδρομή, θα χρησιμοποιούσανε τα ίδια σκηνικά, θα είχανε τους ίδιους ρόλους αλλά δεν θα είχανε σεναριογράφο, τον γέρο-Ομηρο τον είχαν αποκλείσει παμψηφεί και κοινή συναινέσει.
Οι αρχικές διαφορές ελάχιστες ήταν. Η καραφλίτσα του Αχιλλέα και το διαφαινόμενο στομαχάκι του Εκτορα ήταν οι πιό κτυπητές. Κάνανε πάλι τρείς φορές τον γύρο στα τείχη της πόλης όχι τρέχοντας και κυνηγώντας ο ένας τον άλλο, αλλά αυτή την φορά περπατώντας δίπλα-δίπλα και σιγοκουβεντιάζοντας σαν παλιόφιλοι. Οι άλλες - οι πιό μικρές διαφορές – στα μάτια και στην έκφρασή τους υπήρχαν.
Πού ήταν η αποφασιστικότητα του Διομήδη, το θάρρος του Ιδομενέα, η θεϊκή περηφάνεια του Σαρπηδόνα ; Ο Μενέλαος είχε αντικαταστήσει το θλιμμένο ύφος του μ’ ένα ανυπόμονο βλέμμα- λες και περίμενε την άνοδο του Χρηματιστηρίου. Η Θέτις φαινόταν πιό ξανανιωμένη και η Εκάβη κάπως ατημέλητη. Ο Αρης πάντα ίδιος και ανίκητος σαν την βλακεία που αντιπροσώπευε, στην δεύτερη τούτη παράσταση θεά του πολέμου ήταν η Αθηνά, κι’ ο πόλεμος σοφία είναι, το νοιώθεις αν ζήσεις δεύτερη φορά. Ο Δίας δεν φαινότανε, είχε κρυφθεί πίσω απ’ τα σύννεφα με την κυρά του και θεά του, την Ηρα. Τούτη την φορά είχε παρατήσει τον ζυγό που έγερνε στην νίκη των Ελλήνων, του ήταν αδιάφορο ποιός θα κέρδιζε. Αυτός, νικώντας τον Υπνο, είχε κερδίσει γιά δεύτερη φορά την Ηρα στην καριέρα του και απολάμβανε το κάθε δευτερόλεπτο μαζί της.
Η Κασσάνδρα, απαλλαγμένη από τις διαταγές του σκηνοθέτη-συγγραφέα-ποιητή δοκίμαζε τις ικανότητές της στην μουσική. Πολλοί την θαύμαζαν, ο Αίας πρώτος-πρώτος. Η Ελένη –δεν θα το πιστέψετε αλλά – έπλενε τα πιάτα να κερδίσει τον χαμένο καιρό, η Αφροδίτη τα σκούπιζε και τα τοποθετούσε στα ράφια. Ειχαν αναλάβει το βραδυνό γεύμα στην αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση, εκεί στην ακτή, εκεί που είχαν τραβήξει τα πλοία έξω στην στεριά. Ο Νέστορας είχε πάρει κιόλας θέση και περίμενε το βράδυ παίζοντας πεσσούς με τον Τειρεσία. Με το σούρουπο όλοι μαζεύτηκαν πίσω απ’ την τάφρο, στην λουρίδα της άμμου μπροστά στα πλοία. Εντύπωση έκανε η παρουσία του Εκτορα αλλά και του πτώματός του ταυτόχρονα που το ζητούσε ο πατέρας του, τα ίδια συνέβαιναν και με τον Πάτροκλο.
Τα μόνα - ίσως – πρόσωπα που έλειπαν ήταν η Κλυταιμνήστρα και η Πηνελόπη, σίγουρα θα χωράγανε στην καινούργια εκδοχή που ξετυλιγότανε αυθόρμητα. Η μοναξιά του Αγαμέμνονα ήταν δεδομένη και η κοιλίτσα του Οδυσσέα ίσως είχε αιτία την αιώνια πίστη του στην Πηνελόπη.
Το Ιλιον χρύσιζε στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου που είχε μισοδύσει κάπου στα νότια και κινιότανε παράλληλα με τον ορίζοντα να πάρει την σωστή του θέση. Οταν μοιράστηκε το φαγητό όλοι χαμογελάσανε και ο Σιμμόεις ενώθηκε επιτέλους με τον Ωκεανό
Μ’ αυτά και μ’ αυτά η εκδρομή έγραφε την ιστορία της και η Ιστορία κατέγραφε την εκδρομή σαν μιά ακόμη εκδοχή της. Οι πρωταγωνιστές- πέρα από αυτή την διαδικασία – μάλλον το απολάμβαναν, τα προσωπικά προβλήματα ελάχιστη σημασία έχουν μπροστά στο αέναο Γίγνεσθαι
Μακριά, πολύ μακριά, παλιά, πολύ παλιά και κατά μία έννοια ταυτόχρονα σ’ ένα παράλληλο Σύμπαν καθένας είχε την δεύτερη ευκαιρία του. Αλλος την κέρδισε, άλλος την έχασε, άλλος την αγνόησε, τι σημασία έχει ; Τα παράλληλα Σύμπαντα δεν ξανασμίγουν παρά μόνο με κοινή συναίνεση και αν συγκατατεθούν ο ποιητής κι’ ο Χρόνος.
 

Το πείραμα στο CERN

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Το πείραμα στο CERN


Κινδυνεύουμε από το πείραμα του CERN ;
Δυστυχώς
Και όχι μόνο
Αλλο CERN και άλλο μας ΣΕΡΝ'



Ελα μωρό μου, όσο το πείραμα βαστά
και μεις την έχουμε ακόμα την υγειά μας
το άλλο πείραμα, εκεί στα πεταχτά
να κάνουμε και μείς με τη σειρά μας

Το ξέρω πως το κάναμε ξανά
μα τότε ήταν άλλες οι συνθήκες
το κυκλοτρόνιον δεν ήξερες καλά
ούτε στη κυκλική τη σύραγγα του μπήκες

Τώρα ας το κάνουμε σαν χρέος εθνικό
σαν ιερό καθήκον ανδρογύνου
έτσι θα λύσουμε το δημογραφικό
εάν γλυτώσουμε -στο τέλος- του κινδύνου

Ελα ν' ανέβουμε σε σφαίρες μαγικές,
ταχύτητες φωτός και αδρονίων
και να μου δείξεις αν οι επιταχυντές
υπερτερούν των εραστών των αιωνίων

Μπορεί και να' ναι η τελευταία μας φορά
κανείς δεν ξέρει τι το πείραμα θα βγάλει
ας το απολαύσουμε με περισσή χαρά
κι’ αν επιζήσουμε τα ξαναλέμε πάλι

1 comments:

Constantinos είπε...

χεχ, ωραίο...

Τα αμετάβλητα παντός καιρού

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008



Το τρωκτικό σαν ροκανίζει το καλώδιο
Τα σωματίδια την προαιώνια τη θέση τους λαμβάνουν
Τʼ απειροστά απέραντα εμφανίζονται
Και η στατιστική αλλάζει φορεσιά

Μαυρίζει ο ουρανός και συμπυκνώνεται
Κιʼ η Γη απορροφάται - τα κακά πνεύματα επίσης.
Τα καλά είχαν χαθεί στην διαδρομή την κυκλική, εκεί στις Αλπεις
Οι γαλλικές να ήτανε ; της Ελβετίας μήπως ;

Μονʼ ένα σώμα αντιστέκεται στο μαύρισμα
Ούτε σκληραίνει απʼ τον ήλιο τον λαμπρό
Ουτʼ η δομή του αλλάζει, ούτε το όνομα
Χίλιοι διάβολοι σαν τιμωρία το τραγούδαγαν
αιώνες πριν και δευτερόλεπτα...
Πότνια νυξ, ποτνία μήτηρ

Temporary like Ulysses




Ου χρεώ πείσματος εστίν

Tον είχε πιάσει το πείσμα του. Solo contra Roma. Δεμένος με παλαμάρι από μιά συκιά προσπαθούσε να ξεφύγει. Ειχε σκαρφαλώσει στη συκιά να κόψει άγουρα σύκα. Τα αποσπούσε από το δένδρο μαζί με το μικρό χοντρό κοτσάνι τους. Δεν ήξερε πως το κοτσάνι το λέγανε κάποτε πείσμα. Δεν πήγαινε το μυαλό του εκεί
Υστερα το σκοινί που είχε δεμένο στη μέση του τυλίχθηκε στα χοντρά κλαδιά. Γλίστρησε κάτω με τα χέρια γεμάτα σύκα. Τότε κατάλαβε πως ήτανε δεμένος αλλά δεν ήθελε ν’ αφήσει τα σύκα κάτω και να λυθεί. Ισως γιατί τα κοτσάνια τους τα λέγανε πείσματα. Ισως γιατί και το σκοινί στ’ αρχαία το λέγανε πείσμα κι’ αυτό.
Ισως ήταν δέσμιος του σκοινιού. Ισως όμως ήταν δέσμιος των λέξεων. Μα πιό πολύ ήταν δέσμιος των επιλογών του.
.
Ουτ’ ευνάς βαλέειν

Προσπαθούσε από κάπου να πιαστεί.Το ρέμα της θάλασσας σε ξεβράζει αφού σε πνίξει. Πιό μπροστά, στ’ ανοικτά σε παρασέρνει.
Πέταξε μιά πέτρα μεγάλη δεμένη με σκοινί στην αμμουδιά γιά άγκυρα. Παμπάλαια συνήθεια. Με κάθε κυματισμό το κορμί του πονούσε από το ζόρι της πέτρας. Σαν τις γνώσεις τις μη ολοκληρωμένες, αυτές που δεν έχουν βγεί ακόμα από το στόμα, που δεν έχουν γραφτεί ακόμα στο χαρτί. Που να τις πει και ποιός να τις καταλάβει; Φοβότανε τους πάντες, φοβότανε ν’ ανοιχθεί στα λόγια και στη θάλασσα. Μαθημένος στη μοναξιά του εγωϊσμού του, δεμένος με σκοινί από μιά πέτρα, τι ελευθερία να νοιώσει;
.
Ούτε πρύμνησι’ ανάψαι

Δεν ήθελε να βγεί απ’ το νερό. Μα ούτε μέσα έννιωθε καλά. Δίσταζε ακόμα. Σύρθηκε ο μισός έξω πάνω στην άμμο. Εφιαξε ένα βαθούλωμα σαν αυτό που κάνουν οι βάρκες όταν τις μισοτραβάνε έξω οι ψαράδες. Κοίταξε τη νέα του θέση. Εβλεπε την απορία στο βλέμμα των άλλων. Μήπως δεν ξέρει μπάνιο ; Μήπως χρειάζεται βοήθεια :
- Ποτέ ! ούρλιαξε στην ερώτηση που ποτέ δεν έγινε. Μα κρύα τούρθε πίσω η απόκριση :
- Τι προσπαθείς ; τι ψάχνεις;
Και τότε είδε.
.
Πόσους ταύρους πρέπει ακόμα απ' τα κέρατα να πιάσει ;
πριν να νοιώσει το παιχνίδι, όπως πάντα θα το χάσει ;
Πόσες άγριες θυσίες στο μυαλό του θα υφάνει
νικητής μεσ' στην αρένα, στο κεφάλι του στεφάνι ;
Πόσους μπράβους πρέπει νάχει, τη δουλειά γι'αυτόν να βγάζουν ;
Πόσους θεατές να στέκουν στις κερκίδες να κοιτάζουν ;
Μέχρι πιά να καταλάβει, το παιχνίδι είναι χαμένο
.
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind

Και τότε οίδε
.
Λιμήν εύορμος

Το μέρος να καταλαγιάσει την τρέλλα του. Το καλωσυνάτο, σίγουρο λιμάνι που μέσα του κολυμπά ελεύθερος, χωρίς σκοινιά και άγκυρες. Την παρηγοριά των ανησυχιών του. Την ολοκλήρωση των προσπάθειών του, χωρίς να εξωκοίλει. Κατάλαβε πως έπρεπε να δουλέψει επιτέλους. Και να μη νοιάζεται γιά τη γνώμη των άλλων.
Μετανοιωμένος ο Οδυσσέας ξαναγύρισε, διά θαλάσσης, στη Ναυσικά...

.
Λιμήν εύορμος Λιμάνι καλοκλεισμένο
ιν' ου χρεώ πείσματος εστίν όπου δεν χρειάζονται σκοινιά
ουτ’ ευνάς βαλέειν, ούτε άγκυρες
ούτε πρύμνησι’ ανάψαι ούτε να τραβηχθεί το πλοίο έξω
(Οδ. ραψ ι)

δημοσιευθηκε πρώτη φορά στο www.logokipos.gr στις 07/01/08 και σχολιάσθηκε :
Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Akis στις Δευτέρα, Ιανουάριος 07 @ 08:29:00 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Καταπληκτικό Τζι,

είναι φοβερό πόσο μεγάλα είναι κάποια κείμενα
όπως η Οδυσσεια, ή ακόμη και οι αφηγήσεις της Βίβλου ή
άλλων θρησκευτικών "οδηγών".

Έκανες πολύ καλό φαΐ με τα υλικά της Οδύσσειας.


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Δευτέρα, Ιανουάριος 07 @ 13:15:04 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Aκη, σ' ευχαριστώ γιά τα θερμά σου λόγια.
θεωρώ την Οδύσσεια λογοτεχνικό αριστούργημα, διαφωνώ όμως με το στόρυ. Ετσι το άλλαξα λιγάκι, κάτι που δεν θα περνούσε ποτέ απ' το μυαλό μου να κάνω στην Ιλιάδα, θρησκευτικό οδηγό, κατά την έκφρασή σου και μητέρα της δημοκρατίας κατά την εκδοχή μου.


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Δευτέρα, Ιανουάριος 07 @ 20:19:27 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Journal)
είναι ολοφάνερο με πόση συγγραφική αφοσίωση γράφεις για τα αγαπημένα σου θέματα Τζι. (έχει μερικά λαθάκια τυπογραφικά)

για τις ερωτήσεις αυτές που έθεσες και έτσι όπως τις έθεσες με κατάληξη τους στίχους του Ντύλαν μου θύμισες τον Φελίνι στο Σατυρικόν.


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Τρίτη, Ιανουάριος 08 @ 01:40:31 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Οπου η θάλασσα κλειστή και ήρεμη σαν λίμνη είναι, Ναυσικά θυμίζει και όχι Πηνελόπη ή Κίρκη, αν βλέπεις με τα μάτια της ψυχής. Στην απλή όραση δεν υπάρχουν αισθήματα.
Μιά αλήθεια γιά τους πολυταξιδευμένους που δύσκολα γράφεται, κουκουλώνεται από τα "πρέπει"

Ευχαριστώ που σχολίασες Νικαρέτη


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Τρίτη, Ιανουάριος 08 @ 02:11:36 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.aftokaitoallo.gr
και από τι ξεκουκουλώνεται από τα 'δεν πρέπει';



[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Τρίτη, Ιανουάριος 08 @ 07:13:18 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Τα "πρέπει" κατασκευάζονται πολλές φορές έξω απ' το χώρο της Αρμονίας.
Κλασσικό παράδειγμα η επιστροφή ή μάλλον η θέληση γιά επιστροφή ενός ταξιδευτή εκεί απ' όπου ξεκίνησε και όχι εκεί όπου αισθάνθηκε καλύτερα, όπως θα ήταν πιό φυσικό.
Ο άνθρωπος είναι προορισμένος να βελτιώνεται συνεχώς. Αν ξαναγύριζε στα δένδρα και τις σπηλιές δεν θα είχε εξελιχθεί
Οι Φαίακες ήταν μαγγιώροι ναυτικοί (και χωρίς οίακα στα σκαριά τους). Λογικό είναι σαν καλύτεροι ναυτικοί να είχαν και καλύτερο επίπεδο ζωής την εποχή τους, ήταν και ειρηνικός λαός. Αν ήταν να γυρίσει κάπου ο Οδυσσέας αυτή θά ήταν η λογική επιλογή του και όχι η Ιθάκη.
Τέτοιες λάθος θέσεις έχει και το περιβόητο (!) ποιήμα του καβάφη


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από manicdepression (vasileioug@freemail.gr) στις Τρίτη, Ιανουάριος 08 @ 17:03:37 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Αντι-ηρωικό και πένθιμο, βαθιά εσωτερικό, εξαιρετικά καλογραμμένο και καλοστημένο, Τζί ,
σε βλέπω να αλλάζεις ύφος και στυλ και μου αρέσει πολύ.


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από manicdepression (vasileioug@freemail.gr) στις Τρίτη, Ιανουάριος 08 @ 17:05:23 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Μία μόνο ένσταση..γιατί ο τίτλος αγγλικός; και οι αγγλικοί στίχοι, με χαλάσανε στο όλο κείμενο αν και καταλαβαίνω πως δε μπορούν να αποδοθούν με την ίδια ευστοχία στα ελληνικά..
Ευχαριστώ ..


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Τετάρτη, Ιανουάριος 09 @ 00:29:23 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Εμ- ντι κατ' αρχάς σ' ευχαριστώ που το διάβασες και το σχολίασες. Εχεις δίκιο υπάρχουν λεπτές αποχρώσεις που δεν αποδίδονται -τουλάχιστον από μένα- εύκολα στα ελληνικά, όπως και η ομορφιά των αρχαίων στίχων σε νεοελληνική απόδοση.
Τώρα βέβαια με το solo contra Roma ενισχύθηκε η παρουσία του μακαρονισμού (άντε να διαβάσει το σχόλιο η Ignis και να με κυνηγάει αν δεν θυμάται τον όρο...)


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Ignis στις Τετάρτη, Ιανουάριος 09 @ 18:46:57 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος)
μακαρονισμός:

Χρυσόρροη και ροδοδάχτυλη αυγούλα
ανθίζει my soul to the sun
In spite of everything
In spite of you
Perhaps εδώ τελειώνουν όλα
απλά γιατί δεν ήταν
come tu mi voi.
Σε τούτη την άνυδρη γη
-Tierra del fuego-
ήταν αρχή ή λάθος
έρμαιο των καιρών το πάθος
culpa διπλόν εις βάθος.
Κι έτσι όπως σβήνουν οι λέξεις
our lighter souls seek and dive
σαν γλαροπούλια μες το νερό
που να ξεδιψάσουν δεν μπορέσαν ποτέ.
(τα γιατί που μείναν πίσω
δεν κοιτάζω μην λυγίσω)
Διότι κάποτε εις το παρελθόν
I took my heart and made it strong
(θαρρείς να ήταν τούτο wrong?)


Εγώ πάντα πραγματοποιώ τις απειλές μου.
(είναι παλιό, του 2005 νομίζω. Μου άρεσε αυτός ο όρος από τότε)
(να δω τώρα αν θα με ξαναπροκαλέσεις σε σχόλιο!!!)


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Πέμπτη, Ιανουάριος 10 @ 00:10:05 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Η απάντησή σου άργησε και μούφερε στο μυαλό ένα τραγούδι που έλεγε η γιαγιά μου:

Ce soir, o Δημητράκης
ήταν όλο impatience
Η μνηστή του είχε είπει
πως θα έλθει a sept heure
Οι επτά είχον παρέλθει
mais η μνηστή n' est pas venue
τότε ανοίγι το fenetre
και φωνάζει dans la rue
Oh, Mon Dieux, φευ ανακράζει
δεν θα έλθει ce soir?
μόλις δε fini την φράση
και ακούει "Bon soir"

(η γαλλική ορθογραφία ομιχλώδης και
δύσκολη στην ηλικία μου διαπιστώνω)

Και κάτι δικ;o μου (σου αξίζει)

Νιώθω ωσάν τον τέτζερη
μπας κι' είσαι το καπάκι ;
Γιά walk, don't run
arrete ici, και άκουσε λιγάκι

Μην της φωτιάς οι φλόγες σου
σου έκαψαν τον ώμο
και τις κουρτίνες σου τις ροζ
τις έπλυνες με ΟΜΟ ;

Για think twice κι' απ' την αρχή
je suis un ecrivant
και συ μου κάνεις κριτική
πίσω απ' το παραβάν:

Τον Κούντερα μου ανέφερες
θάπρεπε να τον ξέρω ;
Est-ce qu' il me sait ? je sais pas ou
γιατί να υποφέρω ;

Να εκθέτεις, σε παρακαλώ
μόνο τις your ideas
your point of view συνοπτικά
και άνευ φλυαρίας.

( Kαι αν γνωρίζεις Ναυσικά
πρόθυμη για debate
tell her να έρθει από δω
before it is too late)


May you stay forever young (Bob Dylan)



[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Ignis στις Πέμπτη, Ιανουάριος 10 @ 01:44:11 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος)
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τα γέλια μου τα άκουσε το δίπλα κτήριο. Νομίζω και το διπλανό τετράγωνο, δεν είμαι σίγουρη.
Μου έφτιαξες την μέρα.


ΥΓ. τς τς τς.... αντί να εκτιμήσεις ΠΟΥ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ πήγαν όλα τα άλλα σχόλια πίσω... Τζι Τζι Τζι...


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από just_a_woman (sjgeo@otenet.gr) στις Τετάρτη, Ιανουάριος 09 @ 12:10:49 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Εξαιρετικό και ως σύλληψη και ως απόδοση!

Μια μικρή ένσταση στην απόδοση του αρχαίου
Το "καλοκλεισμένο" προσωπικά θα το προτιμούσα "προστατευμένο", αν και το εύορμος λιμήν(!) μιλάει μόνο του.
Επίσης, αν ήμουν Οδυσσέας μάλλον στην Καλυψώ θα γύριζα... πάνε χρόνια βέβαια και δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά το μύθο... το πιθανότερο να μη γύριζα πουθενά
Ανάλογα πως αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή, ως κύκλο ή σπείρα ή τεθλασμένη διαδρομή, συνεχόμενη και μεταβαλλόμενη εις το διηνεκές... για να μην αναφέρω τίποτε απ' τον Καζαντζάκη που συμπαθείς όμοια με τον Καβάφη ;-)
καλήν εσπέραν Τζι


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Τετάρτη, Ιανουάριος 09 @ 15:50:44 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Η απόδοση είναι όσο το δυνατόν κυριολεκτική- συμφωνώ μαζί σου ότι το εύορμος λιμήν τα λέει όλα, αλλά από εμπειρίες μου πολλοί δεν πολυκαταλαβαίνουν τέτοιες λέξεις, ειδικά σε άλλους χώρους.
Η Καλυψώ με βασάνισε αρκετά πριν καταλήξω στη Ναυσικά, με επιχείρημα που αναφέρω σε πιό πάνω σχόλιο.
Οσο μεγαλώνει ο άνθρωπος διώχνει από τη μνήμη του τις κακιές στιγμές και προσπαθεί να θυμηθεί τις πιό ευτυχισμένες. Αυτές γιά πολλούς είναι τα παιδικά τους χρόνια( πο συγχέονται με τον γενέθλιο τόπο, αλλά γιά ένα κοσμογυρισμένο σαν τον Οδυσσέα δεν νομίζω ότι θα του ταίριαζε.
Καλήν εσπέραν επίσης


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Ignis στις Τετάρτη, Ιανουάριος 09 @ 18:41:42 EST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Τρέμε, το σχόλιό μου ξεκίνησε στις 8 του μηνός και επερατώθη σήμερον. Τμηματική η σύνταξή του σε διάφορους χρόνους , ελπίζω όχι κι ανερμάτιστο το αποτέλεσμα με τέτοιο θαλασσοκούνημα στις ώρες που έφαγε.
Όχι θα σε άφηνα, έπος θα σου φέρω κι όχι σχόλιο. Κι άλλος ένας άθλος-άχθος δυσβάσταχτο εσύ να το διαβάσεις
(γιατί μας βάζεις δύσκολα, έ;;; Ένας πολυμήχανος, ο δαιμόνιος από το Δουλίχιο, και ένα σωρό επιλογές, να το κάνομε ψηφοφορία;; )

Πρώτα να πω πως με βοήθησε και η απάντησή σου στην Νικολέτα στην κατανόηση του κειμένου σου. Και σωστά να δέσει με το προσωρινά του τίτλου, όλα έρχονται και για να ανατραπούν ακόμα εάν δούμε ότι είναι λάθος η αρχική κατεύθυνση. Κάθε Ναυσικά ή Πηνελόπη ακόμα, πρέπει να αποδεικνύει τον εαυτό της (και ο κάθε Οδυσσέας επίσης).
Συμφωνώ απόλυτα με το δεύτερο σχόλιο-απάντησή σου στην Νικολέτα. Έτσι είναι, αλλοίμονο αν δεν βελτιωνόταν ο άνθρωπος. Και οι επιλογές του αλλοίμονο αν είναι χειρότερες ποιοτικά κι όχι καλύτερες. Αν δεν τον οδηγούν στο ιδανικό, στον ιδανικό εαυτό του.
Όσο για την παράγραφο με το πείσμα, κορυφαία.
Μεγάλο όπλο αυτό το πείσμα. Το ξέρω από πρώτο χέρι. Το δικό μου είναι μουλωχτό.
Μου αρέσει που συνδέεις τα δεσμά με τις λέξεις, το πέλαγος με τις λέξεις.
Όλα είναι οι λέξεις και πολύ περισσότερα (τώρα τελευταία διάβασα και τον συσχετισμό τους με τα δηλητήρια, δεν θα διαφωνήσω και σε αυτό. Μπορούν να είναι και δηλητήρια, μα και ελιξίρια επίσης)
Μου άρεσε πολύ η υπόμνηση και η ποιητικότατη παράθεση του "είδε" και του "οίδε".
Αλλά πού είναι η γνώση, στην επιλογή; Υπάρχει γνώση εκεί, υπάρχει ως ανάμνηση προτύπου, ή ρίσκο, άγνοια που προσπαθεί να γίνει γνώση;

Ξέρεις, δεν είναι απαραίτητο να γυρίσουμε σε κάποιο πρόσωπο συγκεκριμένα. Κι εγώ πιστεύω ότι "ξαναζεσταμένη σούπα δεν τρώγεται". Αλλά εδώ μπορεί να μετρούν και άλλα, θέλω να πω, να μην έχει εκπέσει η Πηνελόπη, ο χωρισμός να γίνεται κατ'ανάγκη, οπότε γιατί να μην επιστρέψει εκεί;
Δεν επιστρέφουμε εκεί όπου ήδη ξέρουμε ότι κάτι εφθάρει τόσο, ώστε δεν έχει πλέον τίποτε για να μας προσελκύσει. Όταν τα έχουμε δει όλα και κυρίως τα άσχημά του που βάρυναν πιο πολύ. Τα δυνατά πρόσωπα μιας ιστορίας είναι αυτά που ακόμα έχουν να σου δώσουν, που θεωρείς ότι δεν τα εξάντλησες, εκεί όπου θέλγεσαι να προσαράξεις έστω και για λίγο, και δεν είναι απαραίτητο να είναι terra incognita αυτό. Κι αυτά μπορεί να είναι πρόσωπα είτε νέα (νεοεμφανιζόμενα όπως η Ναυσικά που λες) είτε επανεμφανιζόμενα εάν δεν τα εξάντλησες.
Ο νόστος μπορεί να είναι στο να επιστρέψεις σε μια κατάσταση οικεία, κι όχι απαραίτητα σε πρόσωπο οικείο, αυτό θέλω να πω.
Εγώ πάντως στο θέμα του Οδυσσέα, συμφωνώ με τον Κούντερα που έχει γράψει κάτι για αυτόν τον νόστο του μύθου (στο "η Άγνοια" κι επί λέξει: Κι όμως εμείς εξυμνούμε τον πόνο της Πηνελόπης και περιγελούμε το κλάμα της Καλυψώς). Όλοι λένε Πηνελόπη και Πηνελόπη. Μα πόσα χρόνια έζησε πια μαζί της αυτός ο Οδυσσέας για να είναι αλληλένδετος τόσο με αυτήν την Πηνελόπη;
Και δεν μιλάω για την Κίρκη, εκεί συμφωνώ με τη οπτική του Λιαντίνη (Γκέμμα, γ'), η Κίρκη είναι η γυναίκα που βγάζει το ζώο, που ξυπνά το ζώο (όχι, δεν θυμάμαι τον Αρκά!!!) από μέσα από τους άντρες. Πολύ φτηνός ο ρόλος της μάγισσας, σιγά! Πολλές επιτήδειες μπορούν να το κάνουν αυτό και να ξυπνήσουν το κτηνώδες, δεν είναι απαραίτητο να είναι μάγισσες. Εδώ ο Οδυσσέας ήταν καταπληκτικός. Πρύτανης του ερωτισμού. Και βούτηξε την ηδονή και την χάρηκε, και 'την έκανε' σιγά σιγά κι έφυγε. Μάλιστα, του βγάζω το καπέλο (αν φορούσα)
Μιλάω για εκείνη την Καλυψώ που τον αγάπησε έτσι ώστε να τον ελευθερώσει (και τώρα είδα πόσο με την αγαπητή μου Στέλλα συμφωνούμε στο πρόσωπο αυτής της υπομονετικής Καλυψώς). Να τον βοηθήσει να γυρίσει πίσω. Που πάλεψε τόσο με τον εαυτό της ώστε να προβεί σε αυτό το μεγαλειώδες διάβημα, να του δώσει τον τρόπο να φύγει από κοντά της, αφού αυτό εκείνος ήθελε.
Όμως για μένα είναι πιο πολύ τραγική φιγούρα η Καλυψώ. Και φάνηκε ανόητα άπληστη, διότι άργησε να καταλάβει ότι απελευθερώνουμε έναν άνθρωπο από την αρχή,

Διαβάστε το υπόλοιπο του σχολίου...


[ Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από gpoint (gpointofview@hotmail.com) στις Πέμπτη, Ιανουάριος 10 @ 01:21:47 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος) http://www.gpointsbreeze.blogspot.com
Io tremo, η αγαπημένη μου φράση στις όπερες του Βέρντι.
Ναι η επιστροφή δεν είναι απαραίτητα πρόσωπο ή τόπος αλλά νοσταλγία γιά το καλύτερο διάστημα της ζωής μας. Το καταλαβαίνεις μετά, σχεδόν ποτέ όσο το ζεις.
Δεν έχω διαβάσει Λιαντίνη, έχω δική μου άποψη γιά την Κίρκη την αναπτύσσω (σχεδόν κρυφά) στο παραμύθι μου, το οποίο θα ήθελα να το διαβάσεις- στείλε μου ενα μέιλ στη διεύθυνση που φαίνεται.
Χαίρομαι γιά τη στάση σου στη Καλυψώ, επιλογή πολλών μη "πηνελοπικών " ανδρών
Δεν νομίζω ότι θα εγκατελειπε δευτερη φορά την Ναυσικά (λιμήν εύορμος) αν επέστρεφε, ίσως οι άνεμοι δε ήταν ούριοι- ουκ ανδρός σοφού...
Την Ιλιάδα τη σέβομαι, ειδικά το κείμενο. Τις περιρρέουσες παραδόσεις από τις τραγωδίες μπορεί να τις "πείραζα"
Το ευχαριστώ είναι μικρή λέξη γιά το σχόλιό σου


[
Απαντήστε (στο μήνυμα) ]



Re: Re: Re: Temporary like Ulysses (Βαθμολογία (αποτέλεσμα αξιολόγησης) 1)
από Ignis στις Πέμπτη, Ιανουάριος 10 @ 01:48:36 EST
(Πληροφορίες Χρήστη | Αποστολή μηνύματος)
Εγώ να σε ευχαριστήσω που τελικά δεν σε τρόμαξα. (το φοβόμουν πράγματι ξέρεις, δεν ήταν σχόλιο, δεν ήταν ποταμός, ήταν ο Ορινόκος αυτοπροσώπως)
Σαφώς και θα τα διαβάσω. Είπαμε, μου αρέσουν οι ανατροπές και τα νέα πρίσματα σε χιλιοειπωμένες ιστορίες. Λιαντίνη να διαβάσεις (ιδίως την Γκέμμα και τα Ελληνικά), η διαύγειά του και το σθένος του να πηγαίνει κόντρα σε όλους τους καιρούς, σε όλα όσα για να μην ταραχτούν οι νόες μας τα αφήσαμε εκεί να κοιμούνται και εφησυχάσαμε, είναι εκπληκτική. Τον αποδέχομαι ακόμα και για το τέλος του, κι ας διαφωνώ εντελώς με αυτό. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα της επιλογής, ακόμα κι αν αυτό τον φέρνει αντιμέτωπο με όλους τους άλλους.
Χαίρομαι να υπάρχουν κείμενα που να προσφέρονται για σκέψεις όπως το δικό σου, και με χαρά μου βλέπω πολλά εδώ. Μόνον που έτσι που εμμένω στο καθένα τους, δεν μπορώ να σχολιάσω και τα υπόλοιπα έγκαιρα (ταπεινή η συγγνώμη μου στους δημιουργούς των, κι ειλικρινής)

Λιμήν εύορμος ο Λογόκηπός μας.
Μας κρατά και το χαιρόμαστε.