Εναλλακτικές λύσεις !!

Αν προτιμάτε τα πεζά μπορείτε να βρείτε κείμενα της καθημερινότητας στο www.gerimitiis.blogspot.com
και πεζά-διηγήματα στο
www.gpointsnovel.blogspot.com

.

Τι δεν είναι και τι είναι η ποιηματοποίηση ;


Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.

Εισαγωγή



Ποίηση


πρέπουσα και αρμόζουσα

που να κυλάει φυσικά και όχι παραφύσει


αισθαντική και έμμετρη

σατιρική και πρόζα

και ελαφρά και λόγια




Η τοποθέτησή μου
( Αιώνιος Αχιλλεύς )



Από την ραψωδία Ι της Ιλιάδας, αιώνια επίκαιρον εις τον κοινωνικόν και διαδικτυακόν κόσμον


χρή μεν δε τον μύθον απηλεγέως αποειπείν,
ήιπερ δε φρονέω τε και ως τετελεσμένον έσται,
ως μη μοι τρύζητε παρήμενοι άλλοθεν άλλος.
εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύληισιν
ός χ' έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπηι .
αυτάρ εγών ερέω ως μοι δοκεί είναι άριστα·

ίσια θα ειπώ και καθαρά την ομιλίαν όλην,
καθώς φρονώ και ασάλευτη θα μείν’ η θέλησίς μου,
ώστε να μην προσκλαίεσθε καθήμενοι σιμά μου.
Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδ’ οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει.
Και ό,τι εγώ κρίν’ ορθότερον θα ειπώ

Μετάφραση Ι. Πολυλά



Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)


Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα.

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Η αφορμή

( Η έννοια της ημέρας αλλά και της νύχτας προκαλούνται από την περιστροφή της γης )


Θεωρώ κορύφωση της ανθρώπινης δημιουργίας τις όπερες. Στην προσπάθεια να απολαύσω την όπερα απ’ όλες τις πλευρές προσπάθησα να προσεγγίσω την δημιουργία ενός θεατρικού έργου, την δημιουργία ενός διηγήματος και την μετατροπή του σε λιμπρέττο καθώς και την σύνθεση τραγουδιών. Στην προσπάθεια αυτή προέκυψαν τα ποιήματα που θα βρείτε στο παρόν πόνημα.

Δεν αποτελούν φυσικά μιά ενότητα αλλά ένα περίπατο στο χώρο της ποίησης. Σ’ ολόκληρο το χώρο, της ρίμας, του τραγουδιού, του συμπυκνωμένου πεζού.

Γιατί το ένα βοηθάει τ’ άλλο. Γιατί έτσι εκφράζεται καλύτερα και πιό πηγαία αυτό που έχει μέσα του ο δημιουργός, αντί να προπσπαθεί να το εντάξει σε κάποια φόρμα.

Ασχολήθηκα σχεδόν με όλα τα είδη ποίησης. Οι διαφορές στα βασικά είδη είναι μικρές : στο πεζό το πας εσύ, στη ρίμα σε πάει η ομοιοκαταληξία, στο τραγούδι σε πάει η μελωδία που φαντάζεσαι. Ισως όταν σε πάνε να «βγαίνει» πιό προσωπικό από το να το πηγαίνεις εσύ.

Αβυσσος οι σκέψεις του ανθρώπου. Οταν κάποιες μπορέσουν να βγούνε στο χαρτί, νέες ιδέες και συναισθήματα προκαλούνται στους αναγνώστες. Αυτή είναι η προσφορά του ποιητή.




Αντί προλόγου

από το Αλφα έως το Ωμέγα

Αν
Βρεθούν
Γραφιάδες
Δύσπιστοι
Ενώ
Ζωηρές
Ηττοπαθείς
Θρασύτατες
Ιστορίες
Καταγράφεις
Λατρεύοντας
Μια
Νεα
Ξαφνιάζουσα
Ομορφη
Ποίηση
Ρώτα
Σιγά
Τους
Υψηλόφρονες
Φρακοφορεμένους
"Ψάχνεστε
Ωρα ;"


Καλή σας ανάγνωση
gpoint

.

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009

Χριστούγεννα 2009


Χριστούγεννα...ανοιξιάτικα μας επιφυλάσσει φέτος ο καιρός


Παρά τον φόρτο εργασίας
κυρίως της πνευματικής
επιθυμώ να σχολιάσω
τις εορτές της εποχής

Θα σχολιάσω απ' ότι βλέπω
μεσ' στην δική μου γειτονιά,
ότι νομίζω πως αξίζει
και μία δεύτερη ματιά

Παντού λαμπάκια στα μπαλκόνια,
στις γλάστρες κόκκινα φυτά,
νοικοκυρές που κάνουν ψώνια,
άντρες που παίζουνε χαρτιά

Του Δήμου κάτι κομπανίες
κόβουν την μπάλλα των παιδιών,
στήνουν τεράστιες εξέδρες
στο μέσον χώρων ανοικτών

σαν λείπουν όλοι από πάνω,
τις ώρες του μεσημεριού,
ξυλάρμενο πλοίο θυμίζουν
που πλέει στο μέσον του ωκεανού

και γύρω-γύρω στα παγκάκια
χιλιάδες γέροι Αλβανοί
ντόμινο παίζουν και κολτσίνα
σ΄ άδεια κιβώτια από χαρτί

Κοπέλλες σαν τον Αι Βασίλη
προσφέρουνε ζεστό κρασί
μα και μικρά κουραμπιεδάκια
σε όποιον δεν τα αρνηθεί

Μα οι πιο πολλοί τα αποφεύγουν
το βήμα σέρνουν βιαστικά,
τι να σου κάνει ένα γλυκάκι
όταν γυρνάς απ΄την δουλειά ;

Ετσι ξενέρωτη πλανιέται
η ατμόσφαιρα η γιορτινή,
ίσως να φταίει που δεν χιονίζει
μια άσπρη μέρα να φανεί !

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Απουσία χρήματος, πληνουσία

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Χρήμα παραχρήμα

χρήμα είναι ό,τι ο άλλος έχει ανάγκη...


Τι τα θες, τι τα γυρεύεις
και την ουσία αναζητείς
μεσ' στην ψυχολογία ;
Δεν θα την βρεις
παρά
αν έχεις χρήμα και παρά
σαν παρουσία

την δεύτερη αν θρησκεύεσαι
την πρώτη αν παντρεύεσαι
το μέλλον σου ανήκει
συμβολαιογραφικώς
κι' ολοσχερώς με παρρησία,
σαν πεμπτουσία


Τι τα θες, τι τα γυρεύεις
κι όλο την ψάχνεις την ουσία;
Δεν έχεις την ισορροπία
στα συν
στα πλήν
μα αν το χρήμα στερηθείς
τότε μπορεις ν' αντιληφθείς
την απουσία...

και να λατρεύσεις τον θεό,
του χρήματος επιταγές
ακάλυπτες
και τα βιώματά σου,
τα παιδιά σου
του τελευταίου σου εραστή
την οπτασία...
την συνουσία...


Τι τα θες τι τα γυρεύεις
για την ουσία προσπαθείς,
στ' αριστερά του μηδενός άμα βρεθείς
μέσα στη ζέστη του χιονιά,
στου καύσωνα το κρύο
στο κόκκινο της θάλασσας,
στο γαλανό του ήλιου
παρηγοριά έχεις μία...
την πληνουσία

2 comments:

tita είπε...

ΕΙΣΤΕ ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΛΟΙΠΟΝ.....
ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΙ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ...
ΕΛΠΙΖΩ Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΠΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΖΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ....
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΙΤΑ

είπε...

Ω, πάντοτε έτσι συμβαίνει, απλά μερικοί τα γράφουν αμέσως και μερικοί τα βαστάνε μέσα τους να σιτέψουν πριν τα εκφράσουν.
Απο τα πάθη μου, καλοκαιρινά και μη δεν θέλω να απαλλαγώ αλλά να τα ικανοποιήσω.
Τώρα όσον αφορά το ποιητής... τι να πω, είναι ένας τίτλος που σου τον δίνουν άλλοι και ισχύει μόνο γι' αυτούς, δεν αυτοχαρακτηρίζεσαι.

Οι τιμές του καφέ στην Αθήνα ποικίλουν από καφετέριας εις καφετέριαν...

Φιλικά κι' ειλικρινά

Τζι

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

Χονολουλού


Αλλο είναι το όμικρον και άλλο το ωμέγα



Ηταν μία κοπελλίτσα

Που τη λέγανε Λουλού

Και στις διακοπές της πήγε

Μόνη στην Χονολουλού


Ερημη η παραλία

Δεν φαινότανε ψυχή

Σκέφτηκε να δοκιμάσει

Την βουτιά χωρίς βρακί


Φόραγε ένα μπικίνι

Στην χρυσή την αμμουδιά

Φοίνικες ήταν πιο πίσω

Και η θάλασσα πλατειά


Εβγαλε το πάνω μέρος

και το δίπλωσε καλά

μετά έβγαλε το κάτω

και κοκκίνισ’ ελαφρά


Στη Χόνολουλού θα πάω

Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ

Μαζί της να κάνω μπάνιο

Μαζί της να τραγουδώ


Μετά τρέχοντας με χάρη

Μπήκε μέσα στο νερό

Κι’ άρχισε τα μακροβούτια

Ως τον πάτο, απ' τον αφρό


Καρχαρίες δεν υπήρχαν

Ούτε φάλαινες πολλές

Μόνο δυο βατραχανθρώποι

Με τις μαύρες τους στολές


Στη βουτιά, λίγο τους είδε

Μαύρες σκιές στα σκοτεινά

Και τους περασε η καϋμένη

Για θαλάσσια θεριά


Μα κι’ οι δύτες σαστισμένοι

Απ΄ την έλλειψη βρακιού

Την περάσαν για νεράϊδα

Που΄χε πάει προς νερού


Στη Χόνολουλού θα πάω

Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ

Μαζί της να κάνω μπάνιο

Μαζί της να τραγουδώ


Οι δυο δύτες, θαρραλέοι

Πλησιάζουν πιο κοντά

Και πιο κάτω απ΄ τη μέση

Ψάχνουν να βρουν την…ουρά


Η Λουλού παίζει γοργόνα

Κι’ αυστηρά προειδοποιεί

«Οποιος θα με πλησιάσει

Θα του κλέψω την φωνή»


Μα οι δύτες δεν πτοούνται

απ’ αυτήν την απειλή

που να τόξερε η καϋμένη

πως και οι δυό είναι …μουγγοί


Ότι έγινε εκει πέρα

Έγινε στο σιωπηλό

Έτσι πήρα την κιθάρα

Και γλυκά σας τραγουδώ


Στη Χόνολουλού θα πάω

Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ

Μαζί της να κάνω μπάνιο

Μαζί της να τραγουδώ

(All together)

Στη Χόνολουλού θα πάω

Στη Χόνολουλού θα’ ρθώ

Μαζί της να κάνω μπάνιο

Μαζί της να τραγουδώ

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Καμιά τριανταριά χρόνια πιο πίσω


Ελευθερία, ένα γυναικείο όνομα




Μία παρότρυνση ήταν αρκετή για να αρχίσω μια αγαπημένη διεργασία, ελεύθερη, πολύ ελεύθερη μετάφραση κτισμένη στιχάκια πάνω σε παλιές αγαπημένες μελωδίες. Μόνο που σήμερα, λόγω μέρας φαίνεται, λοξοδρόμησα λίγο στο τέλος.

Αφιερώνεται σε όσες και όσους είμαστε μαζί τότε και φυσικά στην Φοράδα στο Αλώνι

Τρίτη 17 Νοέμβρη 2009


Καμιά τριανταριά χρόνια πιο πίσω

Στο στήθος μου η καρδιά δεν ησυχάζει
πάντα ανήσυχη κτυπά
κι’ η μοναξιά σαν την τρομάζει
πίσω στο παρελθόν κοιτά

Σήμερα μούφερε
στη μνήμη μια κυρία
μία κυρία
από τα παλιά

Μου θύμισε τα χρόνια του εβδομήντα
φούστα κοντή κι οξυζενέ μαλλί
το μέρος δεν θυμάμαι που σε είδα
θυμάμαι μόνο ήτανε γιορτή

Θυμάμαι, τέτοια μάτια δεν ξεχνιούνται
βαμμένα με το μπλε του ουρανού
αιώνια σου ορκίστηκα την πίστη
μα δεν θυμάμαι πότε, ούτε που


Μετά κάτι μου είπες, κάτι σου είπα
. που να θυμάμαι τι έγινε μετά
ναι, ήτανε τα χρόνια του εβδομήντα
και τ’ όνομά σου ήταν λευτεριά


Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε εδώ :






Τα λόγια στο πρωτότυπο είναι αυτά

Una signora di trent' anni fa

Il cuore mio indiscreto
pace ancor non si dà,
sempre più sveglio e più irrequieto
non si rassegna alla sua età.

Oggi m'ha ricordato,
in gran segreto,
una signora di
trent'anni fa.

Nel millenovecentodiciannove,
vestita di voile e di chiffon
io v'ho incontrata non ricordo dove,
nel corso oppure a un ballo-cotillon.

Ricordo gli occhi, gli occhi solamente,
segnati un pò con la matita blu,
poi vi giurai d'amarvi eternamente.
Vi chiamavate ... non ricordo più.

Poi vi condussi ... non ricordo dove,
e mi diceste ... non ricordo più.
Nel millenovecentodiciannove
vi chiamavate forse ... gioventù.








Μιά δεύτερη εκδοχή, πιο κοντά στα λόγια του πρωτότυπου και χωρίς πολιτικές προεκτάσεις είναι η παρακάτω

Μια κυρία προ τριακονταετίας


Στο στήθος μου η καρδιά δεν ησυχάζει
πάντα ανήσυχη κτυπά
κι’ η μοναξιά σαν την τρομάζει
πίσω στο παρελθόν κοιτά

Σήμερα μούφερε
στη μνήμη μια κυρία
μία κυρία
από τα παλιά

Μου θύμισε τα χρόνια του εβδομήντα
φούστα κοντή κι οξυζενέ μαλλί
το μέρος δεν θυμάμαι που την είδα
θυμάμαι μόνο ήτανε γιορτή


Θυμάμαι, τέτοια μάτια δεν ξεχνιούνται
βαμμένα με το μπλε του ουρανού
αιώνια της ορκίστηκα την πίστη
μα δεν θυμάμαι πότε, ούτε που

Στη μνήμη δεν υπάρχει τ' όνομά της
μου είναι αδύνατο να θυμήθώ
ναι, ήτανε τα χρόνια του εβδομήντα
και νιότη τ' όνομά της το σωστό

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

Διά-θήκη

Προσοχή, περιέχει άσεμνες λέξεις και ιδέες


Δια(βόλου)θήκη



Λόγω μεγάλης ηλικίας

ακόμη σώας έχων τας φρένας

συντάσσω τούτη τη διαθήκη

όπως δεν έγραψε κανένας


Φράγκα δεν έχω για ν’ αφήσω

μόνο ποιήματα πολλά

άλλα πουλιόνται δυο δεκάρες

κι’ άλλα κοστίζουν ακριβά


Πριν τσακωθούν οι κληρονόμοι

και μου ζαλίσουνε τ’ αρχίδια

ζητώντας να ισχύσουν νόμοι,

τα ποιήματα έκανα μερίδια


Κληροδοτώ μόνο γυναίκες,

κλήρου μερίδια πολλά

η κάθε μία ότι αξίζει

έχει να λάβει τελικά


Σ’ όσες με την γλώσσα τους

έκαναν τη δουλειά τους

του μεριδίου τέταρτον

θα λάβουν, στην υγειά τους


Σ΄ όσες μαζί ξαπλώσαμε

στου πόθου το κρεβάτι

μισό απ’ το μερίδιο

θα πάρουνε, σπολλάτη


Προσφέρω δε μερίδιον

ακέραιον και όλον

σ’ όσες σε μένα έδωσαν

των ουρανών τον θόλον

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Αχνωρισμός





Ξεχώρισες κάποια όνειρα και την βιτρίνα με τ' ασημικά.
Διάλεξα το μπαλόνι του παιδιού και κάποιους ληγμένους λογαριασμούς.

Μοιράσαμε καϋμούς και λύπη στα δύο.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2009

Ο γέρος ψαράς

Μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι στο :
http://www.youtube.com/watch?v=6e0jMmmy2yc

lL PESCATORE....Ο Ψαράς κι΄ ο Φονιάς



Fabrizio di Andre........................gpoint


All'ombra dell'ultimo sole...............Ο ήλιος έγερνε στο δείλι
s’era assopito un pescatore............. μιά χαρακιά μακριά στα χείλη
eaveva un solco lungo il viso........σαν μαχαιριά είχε ένας γέρος
come una specie di sorriso............που ψάρευε σ’ αυτό το μέρος


Venne alla spiaggia un assassino....Ο δολοφόνος, ο δραπέτης
due occhi grandi da bambino..........μάτια μεγάλα σαν ικέτης
due occhi enormi di paura...............έρχεται από την παραλία
eran gli specchi di un'avventura......γεμάτος φόβο κι’ αγωνία


E chiese al vecchio: "Dammi il pane.Λέει στον γέρο τον ψαρά
ho poco tempo e troppa fame.........." Πεινώ, διψώ, βρε φουκαρά
e chiese al vecchio: "Dammi il vino...δεν έχω φράγκα κι’ είμαι μόνος
ho sete e sono un assassino" ..............κυνηγημένος δολοφόνος
"
Gli occhi dischiuse il vecchio al giorno.Μισάνοιχτα μάτια τη μέρα
non si guardò neppure intorno............ ούτε που έβλεπε πιο πέρα
ma versò il vino e spezzò il pane.........μα πάντα έδινε φαΐ
per chi diceva ho sete e ho fame.........σε όποιον ζητούσε και κρασί


E fu il calore d'un momento................ Εφαγε, ήπιε στο λεπτό
poi via di nuovo verso il vento........... και χάθηκε στο άνεμο
davanti agli occhi ancora il sole.........τον ήλιο έβλεπε μπροστά
dietro alle spalle un pescatore............πίσω απ’ την πλάτη του ψαρά


Dietro alle spalle un pescatore.............Πίσω απ΄ την πλάτη του ψαρά
e la memoria è già dolore.....................κι΄ η θύμηση να τον πονά
è già il rimpianto di un aprile................σαν το κρυφτούλι του απρίλη
giocato all'ombra di un cortile..............πούπαιζε στην αυλή το δείλι


Vennero in sella due gendarmi...........Μα να που φτάνουν σε λιγάκι
vennero in sella con le armi.................καβάλα δυό χωροφυλάκοι
chiesero al vecchio se lì vicino............και τον ρωτάνε εκεί κοντά
fosse passato un assassino...................μην είδε τάχα τον φονιά


Ma all'ombra dell'ultimo sole..............Σαν ναρκωμένος μοιάζει ο γέρος
s'era assopito il pescatore....................που ψάρευε σ’ αυτό το μέρος
e aveva un solco lungo il viso .......και μια σχισμή στο πρόσωπό του
come una specie di sorriso..................θυμίζει το χαμόγελό του
e aveva un solco lungo il viso.........και μια σχισμή στο πρόσωπό του
come una specie di sorriso............................το αιώνιο χαμόγελό του



Blogger Ο/Η Meropi είπε...
Μπράβο! Ξέρεις και ιταλικά βλέπω!
4/11/09 23:05
Διαγραφή
Blogger Ο/Η gpointofview είπε...
Δεν είναι ακριβής μετάφραση, είναι "κτισμένο" πάνω στην μελωδία και -ελπίζω- χωρίς να αλλοιώνει το πρωτότυπο
5/11/09 05:39
Διαγραφή
Blogger Ο/Η ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...
Πιστή μετάφραση του όσο "πιο καλά τα ξέρεις, τόσο πιο απλά τα λες". Πολύ όμορφο. Κι όταν αυτό το λέει κάποιος που δεν έχει τις καλύτερες των σχέσεων με τις ρίμες, μάλλον είναι και πολύ καλύτερο απ΄όσο μπορώ εγώ να εκτιμήσω.


Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Τ’ αρχαία αγάλματα ( δύο εκδοχές)


Τετάρτη, 01 Απριλίου 2009


Τ’ αρχαία αγάλματα (1)

Σαν φεύγουν οι επισκέπτες απ' τα μουσεία, κλείνουν τα φώτα και οι φύλακες πάνε γιά ύπνο...

Vestae Sacerdotem

et ut eum subole privaret,.......... …και ίνα αυτόν στερήσει απογόνων

Rheam Sylviam ejus filiam............ την Ρέαν Συλβίαν, θυγατέρα αυτού

Vestae sacerdotem fecit. .............. ιέρειαν της Εστίας κατέστησεν

Heac tamen, ................................ Αύτη όμως

quam deus Mars amavit, .............. την οποίαν ο θεός Αρης ηράσθη

geminos pueros, .......................... δίδυμα τέκνα,

Romulum et Remum, edidit… .......τον Ρωμύλον και τον Ρώμον έτεκεν...

........................... Ιέρειες της Εστίας (από τοιχογραφία στην Πομπηΐα)..........................

Κυρία με τα κάτασπρα μαλλιά και την απείραχτη ήβη

το ξέρεις πως ασάλευτα, τ’ αγάλματα δεν είναι,

Μην τ’ αποδιώχνεις, έρχονται να βρούνε την αιτία

λίγη παρηγοριά ζητούν, κενά να συμπληρώσουν


Μη το θαρρείς ο έρωτας την τέχνη πως την ξέρει

να φτιάχνει τα αγάλματα.

Ο πόνος τα σμιλεύει.

Κι’ αν εραστές αδέξιοι μπροστά σου αποδειχθήκαν,

γυμνά συντρίμμια, θάνατος, η λογική ποινή τους


Ψαράς, αγρότης, αρχαιολόγος, νέα τους φύσηξε ζωή

τα θραύσματα σαν βρήκε σκορπισμένα

Μ’ αγάπη τα συνταίριαξε, δεν ζήτησε εξηγήσεις

Αν φταις εσύ, ή τ‘ άγαλμα, τι νόημα θα είχε ;


Μέρα αν κοιτάς τ’ αγάλματα και κείνα σε κοιτάνε

ψάχνοντας μεσ’ στα μάτια σου των ζωντανών το χρώμα,

σαν έρθει φεγγαρόφωτο γλυστράνε απ’ το μουσείο

στης νύχτας το ασπρόμαυρο

παλιές

-κι’ας είναι λάθος-

αγάπες

νοσταλγούν...


Αφιερώνεται εξαιρετικά σε αυτήν που με βοήθησε να το ¨βγάλω"

Τ’ αρχαία αγάλματα (2)






Γυναίκα που σου θλίβεται η ήβη

τ’ αγάλματα να μην τα αποπαίρνεις

σαν ξεγλιστρούν τη νύχτα απ’ τα μουσεία

ένα χορό στον δημιουργό τους ν’ αποδώσουν


Στη μνήμη τους μια θριαμβευτική κραυγή,

μια αστραπή υπάρχει και μια κορύφωση του πόθου.

Κόρη γυμνή κρατούσανε με χέρια στιβαρά,

την ώρα που σε θραύσματα η καταδίκη ήρθε



Και μη θαρρείς ο έρωτας την τέχνη πως την ξέρει

μάθε το κάθε άγαλμα ο πόνος το σμιλεύει

απ’ τα συντρίμμια κατά λάθος εραστών

που δεν περπάτησαν μαζί στο ίδιο μονοπάτι


Τέχνη κι’ ανείπωτη χαρά μπορούν να μοιραστούνε

με τον που τα συγκόλλησε, κομμάτια γύρω σκόρπια

Αρχαιολόγος ή ψαράς που τούτυχαν στα δίχτυα

ή και αγρότης σκάβοντας τη γη για να καρπίσει


Των κομματιών η ένωση σωμάτων είναι πόθος

κι’ ο χωρισμός τους άνομο, σκληρού ανθρώπου έργο

Σαν τα κοιτάς τ’ αγάλματα και κείνα σε κοιτάνε

τις μνήμες τους σκαλίζουνε, τη λύτρωση να βρούνε


Μην τα περνάς γι’ ασάλευτα, τ’ αγάλματα δεν είναι,

στα φώτα μόνο της ημέρας ηρεμούν

σαν έρθει σούρουπο τα μέλη τους λυγίζουν,

γλιστρούν στου φεγγαρόφωτου τις σκιές,

ψάχνουν να βρουν αγάπες περασμένες

Ξενοδοχείο η Οαση


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007


Ξενοδοχείο η Οαση



Αν βρεθείς ποτέ στο ξενοδοχείο η όαση
Μακριά, εκεί που οι περαστικοί είναι σπάνιοι και τα ζευγάρια παράνομα
Ρίξε μιά ματιά στη Κυρία που το έχει
Και στα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν

Μικρές γραφές στους τοίχους-όρκοι της νύχτας που τελειώνουν το πρωΐ
Ονόματα ματαιοδοξίας κι’ ημερομηνίες- τι να σημαίνουνε ;
Κοιλώματα στο στρώμα, αδιάψευστοι μάρτυρες προηγηθείσης «ευτυχίας»
Κάπου ξεχασμένα τα ρέστα- μη τ’ ακουμπήσεις, λερώνουν.

Αντανακλάσεις στο καθρέπτη του μπάνιου
Ρίμμελ και ξεχασμένα τσιμπιδάκια
Ενα αποτσίγαρο πατημένο από παπούτσι αντρικό

η Κυρία,
μόνη της πιά,
δεν καθαρίζει σχολαστικά,
τί νόημα θάχε ;

Κάποτε όλα ήταν τέλεια, καθαρά
Μα οι άνθρωποι πάντα το ίδιο βρώμικοι
ή ν’αφήνουν τη βρωμιά τους
Ποιός τους ήξερε στην ερημιά, μόνο το ταίρι τους-αν είχαν

Δες τη Κυρία στο βάθος του διαδρόμου με τη σκούπα στο χέρι
Και τη φλόγα στα μάτια
Σε ξεκουφαίνει η σιωπή της, -κάρτες δεν δέχεται- μόνο μετρητά
Και ληγμένες επιταγές ποιητών και κλεψιτύπων

Αν περάσεις τη νύχτα μόνος εκεί
Και φοβηθείς
Πίεσε το κουμπάκι
Ενα μηχανικό χέρι θα σφίξει το δικό σου
Μέχρι να νοιώσεις καλά

Γιατί το αύριο θαναι καινούργια μέρα
Μα πάλι χωρίς λόγια
Γιατί το αύριο θάχει καινούργια παραμύθια και μοναξιά
Στο ξενοδοχείο η Οαση

Βρες τα σημάδια απ΄το ξημέρωμα στο δωμάτιο
Τις διάχυτες λοξές ακτίνες μέσα απ’ τις γρίλλιες
Τη σκόνη που αιωρείται μέσα τους
Υλικό από προηγούμενους ενοίκους

Και στο μπαλκόνι όταν βγεις δες με τα μάτια της Κυρίας
Γέλα, ζήσε, εξαφανίσου
Σαν τραίνο που δεν έπιασε σταθμό
Ταχύτητα μη κόψει


Βάλε και συ ένα σαπουνάκι στη τσέπη σου
Ενθύμιο κι’ απόδειξη της ύπαρξης σου
Μα μη πειράξες το τασάκι

Και η Κυρία στη ρεσεψιόν θα σε κοιτάζει
Ν’ απομακρύνεσαι

Οι αισθήσεις της μοναξιάς


Τρίτη, 02 Οκτωβρίου 2007

Οι αισθήσεις της μοναξιάς

.

How does it feel ?
How does it feel

To be without your own

With no direction home
Like a complete unknown ?
Like a rollin' stone

The answer my friend is blowin' in the wind (*)



ΑΦΗ

Χαϊδεύει πάντα κόψη ξυραφιού.
Λεπτή ισορροπία
Πραγμάτωση τ’ ανθρώπου

ΟΣΦΡΗΣΗ

Μυρίζει μόνο το σπασμένο καθρέπτη
Το είδωλό της ανέπαφο
Τα γιασεμιά σιωπούν-απολογία

ΓΕΥΣΗ

Δαγκώνει τη γλώσσα του να τη κόψει
Εξοδος κινδύνου στο πειρασμό
Υγρά στομάχου

ΑΚΟΗ

Αρχαιότερος ο ήχος της θάλασσας
Τα βήματα του ήλιου

το ους το εσώτερον παλεύουν

ΟΡΑΣΗ

Πικρός χορός
Χέρια απλωμένα ν’ αγκαλιάζουν το κενό
Κάθε στροφή μακρύτερα στο χάος

ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ

Την παίρνει μαζί του





Εκτη αίσθηση εννοείται η αίσθηση των άλλων πέντε αισθήσεων που εξασθενούν σιγά σιγά και χάνονται με το θάνατο, αντίθετα με την έκτη

(*) στίχοι του Bob Dylan

5 comments:

meril είπε...

Και πριν ρωτήσω τι θέλει να πει ο ποιητής
να σου πω πόσο μ' αρέσει
Σταματώ:
"Xαϊδεύει πάντα κόψη ξυραφιού"
"Τα γιασεμιά σιωπούν απολογία"
"Έξοδος κινδύνου στον πειρασμό"
"Αρχαιότερος ο ΄ήχος της θάλασσας"
"Κάθε στροφή μακρύτερα στο χάος"
και το τέλος επίσης
Αισθήσεις της μοναξιάς ε;
Τις έχεις γνωρίσει καλά.. άλλά όπως έλεγε κι ένας σοφός όλοι μια απέραντη μοναξιά είμαστε...Βράζε ρύζι Τζι...

gpoint'sbreeze είπε...

Αγοράζοντας αυτό στο φακελάκι και μπλουμ στο καυτό νερό κατάφερα να φιάξω ρύζι σπυρωτό.
Και με τη μοναξιά τα καταφέρνω. Μόνο να μη ξεχάσω τις αισθήσεις της συντροφιάς.
Ευχαριστώ μέριλ

meril είπε...

Ήθελα να πω "βράσε ρύζι" που σημαίνει φασκελωκουκούλοστα...
Σιγά μην ξεχάσεις τις αισθήσεις της συντροφιάς...
Αυτές μαρκάρονται ....
και μένουν ανεξίτιλες...για αναλλοίωτες δεν παίρνω όρκο

gpoint'sbreeze είπε...

Για το αναλλοίωτες ούτε εγώ πέρνω όρκο.Τώρα γιά το ανεξίτηλες τι να πώ...ποτέ δεν είμουνα καλός στα χρώματα να δω τις αλλαγές ή μη.

nellinezi είπε...

Σε έχω συνηθίσει με μεγαλύτερη αισιοδοξία και χιούμορ στα γραπτά σου! Δε θέλω να βλέπει κανείς το ποτήρι μισοάδειο.

Γέμισε το ποτήρι και θα δεις πως οι αισθήσεις της μοναξιάς σου θα μεταμορφωθούν σε σούπερ ουάου!(ξέρεις...αλά "παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω" :))

Καλησπέρα ( καιρό είχαμε να τα πούμε!)

Δυσαρμονία

Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Δυσαρμονία

2 comments:

meril είπε...

Δυσαρμονία Τζι ....
Ο τίτλος καταλυτικός για ό,τι ακολουθεί
κι ας πέρασαν τόσα χρόνια

gpoint'sbreeze είπε...

αφιερώνεται στους ποιητές που έγιναν γνωστοί από γνωστό ελάττωμά τους